Her sabah uyandığında "belki bugün güzel olur" demekten yoruldum. Neden olmuyor, neden güzel gitmiyor düşüncelerim bilmiyorum. Ümit etmekten, hayal kurmaktan, düşünmekten Yoruldum. İlk adımı atmaktan da Yoruldum. Kısacası herşeyden Yoruldum. Mutlu olmayı istediğim halde hep mutsuz olan ben oluyorum. Ben ne kadar çok seversem o kadar ayrı kalıyorum, o kadar üzülüyorum. Konuşmak için çabalamaktan Yoruldum. Ona kendimi kanıtlamaktan, sevgimi görmesi için uğraşmaktan Yoruldum.. Ne zaman görecek beni? Belki hiç tahmin etmiyordur ona olan hislerimi, belki beklemiyordur benden. Ama bilse ama hissetse anlayacaktır onu ne kadar çok sevdiğimi. 1 dakika bile fazla konuşmak için çabalarken, acaba onu sıkıyor muyum? Acaba konuşmak istiyor mu? Acaba sıkıldı mı? Diye düşünmekten Yoruldum. Söylesem sever mi yoksa gider mi diye düşünmekten de Yoruldum. Ben artık umutlanmaktan Yoruldum. Belki imkansız evet ama olsaydı çok başka olurdu hani.. Kısacası ben Yoruldum... Artık yorulmak değil sevilmek istiyorum hepsi bu.. Bu benim isyanım değil, sessiz çığlığım, duymak isteyene...
