"Bizde gidelim zaten geç oldu yemek için teşekkürler Baekhyun" Jongin Sehun kalkınca ardından Luhan ve Jongdae de kalktı. Chanyeol dışında kimseyi umursamamıştım.
"Bekle." Chanyeol önden kapıya doğru giderken yanına yetişip durdurdum. Hemen mutfağa koştum. Anlamayarak arkamdan bakıyordu.
"Al bunları, hiç bir şey yemedin." elimdeki yemek dolu kapları utana sıkıla ona uzattım çünkü diğerleri bir şey varmış gibi bizi izliyordu. Bu utanç vericiydi.
"Arkadaşlarmış, eve gidince bana hatırlat Jongin birlikte gülelim." Sehun ve Jongin konuşarak yanımızdan geçtiğinde duyduğum buydu.
"Teşekkür ederim." Chanyeol elimden kapları alırken söyledi. Gergin olduğu anlaşılıyordu. Ne var yani siz arkadaşınıza hiç yemek kutusu hazırlayıp vermediniz mi!?
Başımı kaldırmadan onu onayladım. Bir an önce çıkıp gitmesini istiyordum şuan. Çok garip hissetmiştim.
Chanyeol bana yaklaşıp yanağıma bir öpücük bırakıp geri çekildi. Tanrım beni yanına alır mısın?
Bu yaptığı da neydi şimdi ben ayaklarımın ucuna çıkıp onun boynunu öpsem kızmaz mıydı? Kızardı elbette bende şuan kızıyordum tabiki! İkisi aynı şey sayılmazdı ama olsun. Ne dediğimin farkında değilim. Mantıklı düşünemiyorum.
"Görüşürüz." Chanyeol benim tepkisiz halimi beklemiş sonunda tekrar konuşma gereği duymuştu.
"Görüşürüz." başımı kaldırıp gülümseyek ona baktım. Aynı şekilde bana gülümsemişti.