Campus Make Out Session

Chapter Fourteen

Chapter Fourteen

Rain's POV

   Alam niyo ba yung feeling na nahulog kana yun pala false alarm. Di ka mahal, di ka nasalo. Ang sakit. Masakit.

Grabe, yung tipong wala lang sakanya ang make over ko, ewan ko nga kung bat bwesit na bwesit pa siya. Pangit parin ba ako? Pangit pa ba katawan ko?

Pero kasalanan ko rin naman yun. Kung di lang sana ako nagreact nang ganon, di sana ok pa kami. Ang babaw naman kas---

Masakit, ang sakit nung mga sanabi niya. Babae ako. Sana manlang inisip niya ang maramardaman--

Aist. Bat ko ba iniisip yang mga yan. Walang kami. That explains all of it. Kaya nga right after I came back sa room hindi niya man lang ako nilapitan.

Hah! How ironic. Lalayo ka tapos magpapahabol ka?

Ang tanga ko rin, alam nang walang kami. Nag-asume pa ako na lapitan right after the 'incident'.

And guess what? May kahalikan na siya! Wow, now I know how important I am. Nakakatouch na to the point kaya ko nang umiyak the whole week.

Ang saya, Bwesit.

"Oh, panyo." I heard someone said from behind.

Tiningnan ko ang pangyong inabot nung lalaki and I gradually accepted it tsaka bumahing. Bahala siya, inoffer niya eh. Tsk.

"Yan kasi, pag-ibig inatupag mo. Kung nag-aral ka lang sana muna, di ka iiyak ngayon. At sa gag* pa talaga"he said then sat beside me.

I gave him a shock look. Grabehan! Makasermon akala mo kong sino."Hoy lalaki, makapagsalita ka akala mo alam mo ang buong pangyayari" I said in a 'duh' tone.

"Huh! Ang cliché kaya nang love story ngayon. Trending" he mock at me as I distorted defeat.

Later on I came up with a new topic to defend myself.

"Pano mo nalaman na pag-ibig nga problema ko? Di ba pwedeng namatay yung asa nang kapitbahay namin, nakasal na yung pinsan ko, o kaya naman tears of joy to!"