pectora in unum || Kaisoo

Quattuorr

Soo:
Günaydın

Jongin:
Hey
Günaydın

Soo:
Bugün hastaneye gideceksin
Değil mi

Jongin:
Evvett

Soo:
Ondan sonra bir planın var mı
Yani
Akşama falan

Jongin:
?
Hayır
Yani büyük ihtimalle her zamanki gibi seninle konuşacağım

Soo:
O zaman
Şey
Akşama
Yemeğe gelmek ister misin

Jongin:
?????!!!!!!!!
Senin evine mi
???!

Soo:
Evet
?

Jongin:
BENİ EVİNE Mİ ÇAĞIRIYORSUN

Soo:
Evet
Neden bu kadar tepki verdin ki

Jongin:
Eh, çünkü...
En son hatırladığım kadarıyla
Evinin olduğu sokağı öğrenmemi bile istemiyordun

Soo:
O çok önceydi
Şimdi bundan korkmama gerek var mı
Sonuçta...
Sevgilim değil misin?

Jongin:
Oh? ㅋㅋㅋㅋ
Evet
Sanırım öyleyim
Tanrım!!!
Doğru, öyleyim!!

Soo:
Neden böyle tepki veriyorsun

Jongin:
İlk defa bunu dile getirdik ve
Sanırım biraz utandımㅋㅋㅋ

Soo:
ㅋㅋㅋㅋ
Hastaneden kaçta çıkacaksın

Jongin:
Yarım saate kadar hastanede olacağım ve bir saatlik randevumuz vardı. Yani, bir buçuk saat sonra çıkacağım

Soo:
Tamamdır
Ben biraz telefonu şarj edeceğim
Bir buçuk saat sonra görüşürüz

Jongin:
Görüşürüz

******
Kyungsoo montunun fermuarını çenesine kadar çekti ve telefonunu cebine sıkıştırarak evden çıktı. Birkaç dakika sonra bilindik beyaz binanın yanındaydı.

Soo:
Geldim

Jongin:
İki dakika içinde dışarı çıkıyorum

Kyungsoo gergince bir nefes aldı. Bu onu birbirlerine açıldıktan sonra ilk görüşüydü. Bir an için kaçmayı düşünse de kapıdan çıkan esmer tenli çocuğu gördüğünde olduğu yerde kaldı. Kırmızı, boğazlı bir kazak ve karamel rengi bir palto giymişti. Ve paltosundan birkaç renk koyu olan saçları da kış ayazında çok güzel bir şekilde sallanıyordu.

Birbirlerine iyice yaklaştıklarında ikisi de bir şey söyleyememişti. Kyungsoo onu net görmek için biraz başını kaldırdığında Jongin de gözlerini onun dudaklarına dikmişti.
"M-merhaba." Kyungsoo dudaklarına dönen bakışlardan gerilerek kendini konuşmaya zorlamıştı. Jongin de bunu fark ederek biraz ondan uzaklaştı ve gülümsedi.

"Selam. Çok beklettim mi seni?"

"Ha? Hayır."

"Rengin soluk görünüyor ama... Üşüdün mü?"

"Biraz." Jongin kendi paltosunu çıkarıp ona vermek için bir hamle yaptığında Kyungsoo onun kolunu tuttu. "Gerek yok, evim yakın zaten. Gidelim."