Farklı bir şehire hiç bilmediğimiz bir yere geldik, halamın oğulları yardım etmiş anneme gelmesi konusunda ve destekleriye, cebimizde olan o zamanlar 5 bilezik 2002 zamanları bir ev bulduk ev dediğime bakmayın çatı katı bir yer 1+0 stüdyo gibi belki daha beter soba dahi yok, kışın ortası paramız çok az elektrikli soba almış annem banada giydirmiş tulumu sarı bir tulum belki 4,5 sene sadece o vardı beni sıcak tutan neyse annem ufak bir butik açtı apartmanin altında ki dükkân da bende en üst katta yarım kuru ekmek yiyerek uyurdum her gün annem akşama doğru apartman silerdi bir süre bu şekilde devam etti, babam olacak şahıs peşimizi bırakmadı tabi gelip dükkânı basar kafamiza silah dayardı. Sahile indigim bir gün yanına gitmediğim için ve annem onunla konuşmuyor diye büyük bir dayak yemiştim evine götürmüştü beni ve polisler gelmişti ama alamadılar tabi o zamanlar şuan ki gibi değil kadına çocuğa bu kadar değer yok. Takip etmeye, tehdit etmeye başladı zamanla her gün karakollardayız bu arada babamın durumu baya baya iyidir evleri arabaları ama biz sürünürken asla yardımcı olmadı annemede demiş benden mahkemede birşey istemessen seni boşarım oda kabul etmiş ama bırakmadı peşini kadının tabi, ben okula başladım ufacık kız tek başına gider tek başına gelirdim,
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Sahi suçum neydi benim?
Non-FictionBu Benim Hikayem! Cennet annelerin ayakları altında mı gerçekten? Yani tüm annelerin! Peki babalar her zaman kız çocuklarının ilk aşkı mı olmuştur? Ya değilse? Ya o çocuk büyüdükçe kin güttüyse, ufacık bir kız çocuğunu neden sığdıramadınız ki dünyan...
