|TH| The Sun and the Moon [END]

Oh Woman

Chapter 6

ความเศร้าเป็นประจักษ์พยานของความรัก หว่าความเศร้าที่ลึกล้ำเกินไปอาจเป็นพยานที่ไร้สติ

- วิลเลี่ยม เชคสเปียร์

------------------------------------------------------

ฉันยืนอยู่ที่หน้าหอพักในยามเช้าตรู่ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นเอเดนที่กำลังวิ่งจ๊อกกิ้งผ่านมาทางนี้ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ฉันก็โบกมือทักทาย

"อรุณสวัสดิ์แซม" เขาทักทายฉันกลับด้วยเสียงเรียบนุ่มดังเช่นเคย "ไปทานข้าวเช้าด้วยกันนะ"

แล้วเราก็มาอยู่ในห้องอาหารที่บ้านของเอเดน ห้องที่มีเพียงเรา และแสงเทียน เขาหั่นสเต็กปลา ก่อนจะแบ่งให้ฉัน เราทานอาหาร พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ยิ้ม และหัวเราะไปด้วยกัน ทั้งห้องอบอวนไปด้วยความสุขที่ฉันไม่มีวันอยากให้มันจบลง...

.

"บ้าเอ้ย"

ฉันสบถเมื่อเผลอคิดถึงความฝันของตัวเองที่พยายามลืม แต่กลับถูกรอยยิ้มของเอเดนยึดพื้นที่ในหัวไป แม้จะเป็นเพียงภาพที่เกิดจากจินตนาการของตัวเอง แต่มันกลับทำให้ฉันหยุดยิ้มไม่ได้ และนั่นยิ่งต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการทำหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะมีคนทักว่าเป็นบ้า

ตอนบ่ายของวันนี้ ฉันได้กลับมาทำหน้าที่เดิมอีกครั้ง หลังจากเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ ฉันก็มายืนรอรับเลน่าที่บ้านของครอบครัวเมอร์ฟี่ แล้วรสบัสโรงเรียนก็ขับมาจอดที่หน้าบ้านอย่างตรงเวลา

"หวัดดีสาวน้อย" ฉันทักเลน่าทันทีที่เธอก้าวลงมาจากรสบัสคันสีเหลือง

"พี่แซม!" เลน่าวิ่งมากอดฉันสุดแขน และฉันก็ย่อตัวลงเพื่อกอดเธอให้ถนัดขึ้น "หนูคิดถึงพี่แซมที่สุดในโลกเลย" หนูน้อยพูดอย่างร่าเริง ปากบางสีชมพูเป็นธรรมชาติเหมือนแก้มของเธอฉีกออกจนเห็นฟันหลอ