Love in the Apocalypse

Is hij dood?

"Ollie, we moeten eten gaan halen... voordat de zombies terug komen." bracht Jason uitdrukkingsloos uit. Normaal deed ik dit altijd met Aaron. "Aaron zei dat hij wel bij de groep bleef." vertelde Jason verder. Hij zal niet veranderen van gedachten. Hij was er altijd voor mij geweest. Hij was net een oudere broer voor me, zoals Gale. Iemand die me beschermde en begreep. Maar nu liet hij me vallen.

Ik gluurde door het kleine gaatje in de muur. De straat zag er verlaten uit. Geen spoor van zombies. Een paar lege frisdrankblikjes vlogen mee met de wind. "De kust is veilig." fluisterde ik tegen Jason. Hij gaf me een geweer en een steekzwaard aan. Ik propte het allebei in mijn zakken van mijn lange zwarte jas. Ik pakte nog snel mijn lege rugzak van het kleine tafeltje naast de voordeur. Jason opende de deur van het huis.

We zetten het op een lopen in de ijzige winterlucht. De dichtste winkel was een klein winkeltje van een tankstation. Hier ongeveer een kilometer vandaan. Toen we aankwamen, klopte Jason de glazen schuifdeur kapot met een koevoet. De scherven vlogen in het rond. Het deed me denken aan mijn leven. Met mijn pistool in mijn hand ging ik voor. De hele winkel was zombieloos, dus veilig. Ik tuurde rond me heen, zoekend naar dingen die we konden gebruiken. "Waarom is Aaron zo afstandelijk van je?" vroeg Jason uit het niets.

Wel, hij kuste me voor de zoveelste keer en dan vertelde hij dat het niets betekende. Vanaf dan kijkt hij niet meer naar me. Waarschijnlijk is hij nu zich aan het vermaken met Lena. Ik walgde van de gedachten alleen al. Ik voelde mijn hart tot tegen mijn borstkas kloppen. Ik geef toe dat het komt door de jaloezie die ik voel. Ik probeerde zijn vraag te negeren maar hij keek me nu ernstig aan. "Ik weet het niet" loog ik. Ik nam een paar flesjes water, die op de grond lagen en stopte ze in de rugzak. "Ik weet het wel." beweerde Jason opmerkelijk. Geschrokken staarde ik hem aan. Had Aaron het aan hem verteld, wat er was gebeurd? "Ik heb met Aaron gesproken...Hij vertelde me dat... Hij houdt van je. Maar hij is bang om je te verliezen. Daarom dat hij zijn gevoelens voor je verstopt." verklaarde hij met een paar stiltes. "O" piepte ik terwijl ik verlegen naar de grond staarde. Denkend aan hem.

Wat hij ook aan Jason had verteld, ik was kwaad op hem. Hij maakte alles ingewikkelder dan het eigenlijk normaal was. Jason schoof ongemakkelijk heen en weer. Dit was precies niet alleen voor mij lastig. Zonder een woord te zeggen slenterde ik verder door de winkel. "Wat ga je nu doen?" vroeg Jason, achter me aanhollend. Ik haalde mijn schouders op. "Hij moet niet denken dat hij het beter maakt met dat te vertellen, hij heeft niet eens het lef niet om het zelfs te verklaren. Wat een eikel dat hij is!" ratelde ik maar door. Ik draaide me om naar Jason, die met zijn ogen rolde. "Wat een geluk dat ik niet samen ben met iemand."stelde hij vast. "Ik ben niet samen met hem!" kraamde ik vol afkeer uit. "Het zal wel!" uitte hij afkeurend en met zijn hoofd schuddend. Jason bleef stokstijf staan, terwijl ik vocht tegen mijn gedachten. Ik wou Aaron een klap verkopen maar tegelijkertijd ook vergeven. Ik stelde me misschien iets te hard aan. Wat maakte mij het uit?

Een scherp geluid maakte me wakker uit mijn denken. Jason nam zijn mes stevig in zijn hand. Ik maakte een gebaar met mijn handen dat ik ging kijken wie dat geluid veroorzaakte. Ik duwde het rek met verjaardagskaartjes omver. Want daar kwam het geluid vandaan. Er lag een jongen bewusteloos op de grond. Jason kwam naast me zitten op zijn knieën. Het haar van de jongen op de grond zat vol met bloedspatten en zijn gezicht was omringd met vuil. Zijn been zat in een vreemde hoek vast onder een ijzeren steunbalk. "Kom we zijn hier weg, hij ziet er dood uit." mompelde ik tegen Jason. Hij keek verward. "Zijn borst beweegt nog altijd. We kunnen hem toch niet achterlaten, Olivia." zei hij met afkeer voor mijn gedrag. "Dan nemen we hem mee, naar ons huis." zei ik. "Dat zal Aaron niet goed vinden." beweerde Jason. Wat! "Het maakt me niet uit wat Aaron vind, hij is niet de baas." bracht ik uit.Jason fronste. Ik stond op om de steunbalk te verschuiven zodat we hem konden meenemen. Zoals ik al dacht, was het veel te zwaar om het in mijn eentje te verhuizen. Jason bleef me aan gapen terwijl ik stond te sukkelen. "Ga je daar blijven staan of kom je me helpen?" vroeg ik brutaal. Hij kwam bij me staan om me te helpen.

Beetje bij beetje waren we toch in staan om de onbekende jongen zijn been vanonder het loodzware ding te bevrijden. Zijn been bloede hevig. Toen ik de ruimte observeerde,opzoek naar iets waarmee ik zijn been kon verbinden, had Jason zijn T-shirt al uitgedaan en rond het gewonde been gewikkeld. Ik betrapte me er zelf op dat ik naar zijn gespierde lichaam stond te gapen. Gelukkig had hij het niet door.