Turning into a savage

T W E N T Y F I V E

....
Ειπα στον Λιαμ όλα όσα έγιναν στο απιτι. Είχε μείνει να με κοιτάει σαν το καθυστερημένο ενώ έπινε συνεχώς από τον καφέ του. Ακομα να τελειώσει αυτος ο καφές ελεος.

«Αλεξ πάμε καλα; Σε θέλει είναι φανερό. Μόνο εσυ δεν το βλέπεις.»μου είπε μετα από όλη υην περιγραφή.

«Αντε παλι. Λιαμ αποκλειαιται. Το ότι με φίλησε δεν σημαίνει τίποτα. Μπορεί να με χρησιμοποιεί ποτέ δνε ξερεις. Η δνε ξερω να εχει βάλει εμα στοίχημα.» Άρχισα να του λεω αλλα φάνηκε σαν μην με παρακολουθεί. Είχε κολλήσει το βλέμμα του κάπου από πίσω μου.

«Λιαμ με παρακολουθείς ρε;» Καμία απάντηση. Γύρισα το κεφάλι αργα-όπως στα θρίλερ- και είδα έναν τύπο με μια κοπελα να κάθονται σε ένα τραπέζι και να μιλάνε γελώντας.

Το αγόρι ήταν όμορφο μπορω να πω. Είχε ξανθά μαλλιά με κάποιες καστανές τρίχες και τα μάτια του ήταν καταγάλανα. Φορούσε μια γαλάζια μπλούζα που ταίριαζε με τα μάτια του και ένα μαύρο παντελόνι με Βανς. Βασικά ναι τωρα που το σκέφτομαι ήταν παρά πολυ όμορφος.

Το κορίτσι ήταν εξίσου όμορφο. Είχε ξανθά μαλλιά αλλα φαινόταν πως δεν ήταν τα φυσικά της ενώ τα μάτια ήταν κάστανα. Είχε άσπρη επιδερμίδα και ένα ολόλευκο χαμόγελο. Φορούσε ένα λουλουδάτο φόρεμα και έπινε μια πορτοκαλα μιλώντας παράλληλα με το αγόρι.

ΤΕΛΟΣ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
ΩΣΤΕ ΕΚΕΙ ΚΟΙΤΑΕΙ Ο ΛΙΑΜ

«Ε Λιαμ» ξεκίνησα «που κοιτάς πονηρούλη;»

«Αλεξ είναι πανέμορφη» είπε χωρίς να εχει πάρει τα μάτια του από πάνω της.
«Πήγαινε μικησε της»τον παρότρυνα.
«Οχι πας καλα; Εξάλλου είναι με ένα αγόρι μπορεί να είναι ζευγάρι.» Είπε κουνώντας επιδείκτικα τα χέρια του.
«Η μπορεί να είναι φίλοι η ακομα καλύτερα αδέλφια. Εξάλλου μοιάζουν λιγο. Ελα ρε Λιαμ. ΑΡΠΑΞΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΡΙΑ ΗΛΙΘΙΟ.»
«Αλεξ ειπα οχι»
«Καλα τότε θα το κανω εγω για σενα» του ειπα και σηκώθηκα από το τραπέζι.

Όσο πλησίαζε μπορούσα να διακρίνω καλύτερα τα χαρακτηριστικά του αγοριού. Είχε πραγματικά αγγελικά χαρακτηριστικά. Είχε λευκά δόντια και πταν γελούσε σχηματιζόταν ένα μοναδικό λακακι στο δεξί του μάγουλο καθώς είχε λίγες φακίδες στην μύτη του.

Έφτασα στο τραπέζι τους χαμογελαστή και τράβηξα μια καρέκλα από το διπλανό τραπέζι. Την τοποθέτησα δίπλα τους και έκατσα χαλαρή. Με κοιτούσαν έκπληκτη. Τότε το αγόρι έκανε κάτι εξαιρετικά περίεργο.

«Καλωστην»είπε και μου χάρισε ένα από τα υπέροχα χαμόγελα του.

ΟΜΑΓΚΑΝΤ
Θα τον βιάσω.

«Πως και από εδώ;»συνέχισε.
«ΕΕ να... εγω.. απλα..»αντε πλάι τραυλίζω. Τι εχω πάθει;

«Χαλάρωσε εγω και η αδελφή μου είμαστε κομπλέ άτομα. Άραξε.»

Άρα είναι αδέλφια... ωραια

«Απλώς δες ο φίλος μου από εκει ειπα δείχνοντας τον Λιαμ με το δάχτυλο μου ήθελε να σου πει πως εισαι παρά πολυ όμορφη.»ειπα γρήγορα περιμένοντας την απάντηση του κοριτσιού.

Γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε τον Λιαμ. Του έσκασε ένα μεγάλο χαμόγελο και πέρασε μια τούφα από τα ξανθά μαλλιά της πίσω από το αυτί της.

«Θα σε πείραζε να κάτσουμε μαζι σας;»μου είπε γυρνώντας προς εμενα και ομολογώ πως δεν το περίμενα.
«Κανένα πρόβλημα ελατε»

Σηκώθηκα και με ακουλουθησαν μέχρι το τραπέζι μας.

«Λοιπόν Λιαμ την έφερα.»ειπα γελώντας και κέρδισα μια δολοφονική μάτια από τον Λιαμ.

Τα παιδιά καθήσαμε στον ένα κάνανε και εγω καθησα δίπλα στον Λιαμ στον απέναντι καναπέ.

«Μελίνα»είπε η κοπελα και μας έτεινε το χέρι της.

Ο Λιαμ χωρίς να χάσει χρόνο άρπαξε το χέρι της και το έσφιξε καθώς της έλεγε το όνομα της.

«Ναι ωραια Λιαμ. Άσε τωρα το χέρι της κοπέλας. Μην της το σπάσεις είπαμε. Εγω ειμαι η Αλεξ»ειπα καθώς έσπαγα την χειραψία του Λιαμ και της Μελινας αφού η κατάσταση είχε γίνε άβολη.

«Φροϋ» είπε το αγόρι και με κοίταξε ένα χαμόγελο-και το χαμόγελο-χαραγμένο στα χείλη του.

«Φροϋ;»ειπα με ένα ερωτηματικό βλέμμα. Τι όνομα είναι αθτο;

«Βγαίνει από το Φεντερίκο. Ειμαι  Ισπανός.»

Πες το άνθρωπε μου.. για αυτό εισαι τόσο κούκλος.

«Χάρηκα» ειπα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
«Και εγω...πολυ»

Καθήσαμε λιγο με τα παιδιά και συζητήσαμε. Είναι ωραίοι τύποι. Αστείοι και άνετοι. Μάθαμε πως ο Φροϋ είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος μας ενώ η κοπελα είναι στην ηλικία μας και πάνε στο σχολείο της περιοχής τους που δνε είναι μακριά από την δίκη μας. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και κανόνισαν ένα ξανασυναντηθούμε. Τωρα βρίσκομαι σπιτι και βαριεμαι.

Σε δυο μέρες αρχίζουν τα σχολεία και πραγματικά δνε μπορω να καταλάβω πως πέρασαν τόσο γρήγορα οι μέρες.

Η πόρτα άνοιξε απότομα και εμφανίστηκε από μέσα ο Κρις.
«Λέμε να πάμε θάλασσα αυριο το πρωί. Θα έρθεις;»
«Προφανώς»