Aς συνοψίσουμε την εκπληκτική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι:
Είμαι άυπνη, αναμαλλιασμένη, φρικαρισμένη και θα ήθελα πολύ να πω και κερατωμένη, αλλά φυσικά ο γάμος μας είναι "παρωδία", άρα δεν έχω καν το δικαίωμα να γκρινιάξω. Για λιγότερα έχω σπάσει μισό υαλοπωλείο και τώρα έχω βρει τον άντρα που είμαι παράφορα ερωτευμένη να χαλαρώνει πάνω στον ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΑΝΑΠΕ και απλά δεν μπορώ να πω τίποτα.
Θα έκλαιγα, θα πάθαινα και μια κρίση πανικού, αλλά ειλικρινά είμαι σκληρή γυναίκα και θα πάω ατάραχη στο γραφείο σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Έχω πολύ σημαντικότερες υποθέσεις στο κεφάλι μου. Ο πατέρας μου είναι άρρωστος, έχω να εκπαιδευτώ για να τον διαδεχτώ, έχω να καταστρέψω τον Λεσγίδη κι επίσης έχω πάρει απόφαση πως θα πεθάνω παρθένα.
Και οτι ο Δημήτρης δεν με θέλει.
Καθόλου όμως..
Τώρα που τα σκέφτομαι όλα μαζεμένα , θα πάθω την κρίση πανικού και μετά θα πάω κυρία στο γραφείο.
Όχι θα κλάψω και μετά θα πάω στο γραφείο.
Ή θα πάθω κρίση πανικού και θα κλάψω ταυτόχρονα.
Καλά πολύ το κουράζω. Δεν κάνω τίποτα , απλά πρέπει να ανοίξω επιτέλους την πόρτα του γραφείου γιατί έχω είκοσι λεπτά άγαλμα μπροστά της και αρχίζουν να με κοιτάνε περίεργα.
Εν τω μεταξύ πολύ περίεργη διάθεση έχω και ξέρω πως δεν θα μου βγει σε καλό. Ρε θα κάνω εγώ τον μπάμ και θα γίνει τέξας.
Ο Δημήτρης δεν έχει έρθει ακόμη στο γραφείο. Δεν απορώ, με τόση χαλάρωση που να πάρει τα πόδια του να έρθει.
Σωριάζομαι στην πολυθρόνα , στο γραφείο της Φανής και της τα λέω όλα με μια ανάσα.
-Απο όσα μου είπες , σε ένα πράγμα στέκομαι, οτι φρίκαρες γιατί νόμιζες πως την βίαζαν. Τα έχουμε συζητήσει τόσες φορές, άστο πίσω σου Μυρτώ όπως το άφησα κι εγώ. Δεν γίνεται να ζεις με βάρη, θα έρθει η ώρα που θα γίνουν ασήκωτα και θα σε συντρίψουν. Έχεις φοβηθεί το σεξ, νομίζεις οτι είναι κάτι απαίσιο, που πονάει αλλά σου το λέω πρώτη εγώ, οτι ο έρωτας είναι η σωματική επαφή των ψυχών. Δεν γίνεται να μην το ζήσεις αυτό. Δεν γίνεται να μην αφήσεις την ψυχή σου να μην ακουμπήσει άλλο σώμα. Η ψυχή βρίσκει ολοκλήρωση μόνο όταν γίνει ενσώματη.
-Ενσώματη ψυχή ε? Τι λες ρε Φανή..της λέω κοροιδευτικά και με αγριοκοιτάζει.
-Όταν δεν σε συμφέρει κάτι, το ρίχνεις στα αστεία. Σοβαρέψου!μου λέει και μου κουνά το δάχτυλο. Όπως όταν μοιραζόμασταν το ίδιο κελί και με εκπαίδευε πως θα επιζήσω στο αναμορφωτήριο.
