Ο αρχηγός..!

Κεφαλαιο 17

Σήμερα ήταν η μερα. Η μερα που ολα θα τελείωναν μεταξύ εμενα και του Μάρκου.

Έπρεπε επιτέλους να το τελειωσω. Ημασταν ήδη τελειωμένοι εξαλλου. Αν πριν ειχαμε κατι να σώσουμε τωρα δεν υπάρχει τιποτα.

Δεν ειναι οτι τον ερωτεύτηκα απλα ξερω οτι μου αρεσε και οτι θα μου λείψει

Δεν απαντάει ουτε στα μηνύματα, ουτε στις κλήσεις μου. Και στο σχολειο με αποφευγε. Μόλις τον πλησίαζα λιγο μου έλεγε οτι είχε δουλειά και εξαφανιζόταν.

Έληξα για άλλη μια φορα την κλήση. Για άλλη μια φορα δεν μου το απάντησε
Θα παω σπιτι του.
«Που πας;» Με ρώτησε η Δάφνη με μπουκωμενο στόμα
«Θα παω σπιτι του Μάρκου» της ειπα
«Θα το τελειώσεις ετσι;» Ειπε καπως θλιμμένα
Χωρίς να πω τιποτα αλλο βγήκα εξω

Δεν ήθελα να μου αλλάξουν γνώμη. Ημουν σιγουρη για την απόφαση μου. Ξερω οτι ειναι η σωστη.
Έπρεπε να το τελειώσουμε όταν ξεκινήσαμε να τσακωνόμαστε άσχημα και να απομακρυνόμαστε

Χτύπησα το κουδούνι και μια συμπαθητική κυρια γύρω στα 50 άνοιξε την πόρτα
«Γεια σας, ειναι εδω ο Μάρκος;» Την ρώτησα
«Ναι γλυκιά μου, έλα να σου δειξω» ειπε

Με καθοδήγησε μέχρι μια άσπρη πόρτα
«Εμ γλυκιά μου» πήγε να πει αλλα εγω πρόλαβα και άνοιξα την πόρτα και ειδα

Ήταν ο Μάρκος και πάνω του ήταν μια γλυκιά ομορφη κοπέλα. Καθόταν πάνω στα ποδια του και φιλιούνταν. Αμέσως βούρκωσα και τον κοίταξα με αηδία. Γι'αυτο με αποφευγε;
Γι'αυτο δεν απαντούσε στα μηνύματα μου
«Πως μπόρεσες;» Ειπα πριν χαθώ από το σπιτι του
Πως μπόρεσε;
Δεν με πείραξε το οτι τον έχασα
Με πείραξε το οτι με απάτησε. Και εγω το εκανα ομως
Αλλα εχω γαμωτο είχα τα κότσια να τον αντιμετωπίσω εκεινος γιατι δεν ήρθε να το τελειώσει με εμενα.
Θα το τελείωνα. Απλα νομιζα οτι νοιάζεται για εμενα. Νομιζα...

Τον ακουσα να φωναζει το όνομα μου και γύρισα και τον κοίταξα
«Συγνώμη» ειπε και έσκυψε κατω το κεφάλι του
«Γι'αυτο με αποφεύγεις;» Του ειπα όταν ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλο μου
Εκεινος δεν ειπε τιποτα και έμεινε με σκυμμένο το κεφάλι
«Θα σου έλεγα να το τελειώσουμε σήμερα Μάρκο. Δεν με ενόχλησε το οτι με απάτησες ή επειδη σαγαπω. Γιατι δεν ησουν ειλικρινης;»
Του ειπα πληγωμένα
«Δεν είχα τα κότσια μάλλον» ειπε
«Είχες τον James εσυ ετσι;» Ειπε και με ξάφνιασε
«Δεν εχω κατι με τον James εγω...κάναμε καμία φορα μαλακιες. Και συγνώμη γι' αυτο» του ειπα
«Αλλα ήρθα εδω. Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα» συνεχισα καθώς ξανα βούρκωσα
«Συγνώμη Salina» ειπε κοιτώντας με επιτέλους στα μάτια
Εγω κούνησα το κεφάλι μου και μετα του χαμογελασα και του ειπα
«Σε παρακαλω πεσμου οτι δεν ειναι ξεπέτα και οτι νιωθεις κατι για εκείνη»
«Νιώθω...ειναι δεν ξερω δεν το εχω ξανανιώσει χωρίς παρεξήγηση» ειπε
«Ειναι οκ» ειπα εγω πίκρα
«Φιλιοσουν με τον James ετσι;»
«Μάρκο»
«Πεσμου» ειπε
«Ναι, απλα εγω και εκεινος δεν έχουμε τιποτα» ειπα με σκυμμένο το κεφάλι
«Νιωθεις..απλα δεν το παραδέχεσαι» ειπε χαμογελοντας μου
«Πίστεψε με οχι» ειπα
Μετα από λιγο έφυγα

Ένιωθα πιο ανάλαφρη. Ημουν πλέον πλήρως ειλικρινης μαζί του.
Αλλα ναι με πείραξε το οτι με απάτησε.

Πηγα σπιτι και αφού μίλησα με την Δάφνη για λιγο πηγα για υπνο. Ημουν ήδη αρκετά κουρασμενη

Δεν ειδα ουτε τον James σήμερα. Σανα χάθηκε.
Τι στο καλο έπαθαν όλοι
Με αυτές τις σκέψεις κοιμήθηκα

Τα λεμε στο επόμενο❤️