Ο αρχηγός..!

Κεφαλαιο 18

Κλείνω απογοητευμένη την κλήση αφού αφησα το ιδιο μήνυμα για 1000 φορα
«James που στο καλο εισαι; Λείπεις εδω και 3 εβδομάδες; Μόλις το ακούσεις πάρε με»

Από την μερα που βρεθήκαμε δεν τον ξαναείδα.
Δηλαδη πριν 3 βδομάδες. Στο σχολειο δεν πάτησε καθολου. Παρόλο που αυτο δεν με ξαφνιάζει καθολου. Σπάνια ερχόταν και όταν ερχόταν ήταν για να κανει φασαρίες.

Μου λείπει. Ειμαι ηλιθια αλλα αληθεια μου λείπει. Μου λείπουν οι βλακειες του και τα ξαφνικά του φιλιά και ολα τα νεύρα που μου προκαλούσε που κανεις δεν ήταν ικανός να τα ξυπνήσει. Και το παθος μεταξύ μας.

Απλα μου λείπει

ΘΕΕ ΜΟΥ!!
Τι μαλακιες λεω
Σαν ερωτοχτυπημένο ηλιθιο κοριτσάκι ακούγομαι.
Οκ αυτή η ηλιθιότητα σταματα εδω
Το τελευταίο που θελω ειναι να ερωτευτώ τον James
Αν ειμαι ομως ήδη ερωτευμένη.
Οχι οχι..δεν θα το εκανα αυτο στον εαυτό μου
Πως μπόρεσα
Οχι
Απλα τον συνήθισα
Ολα αυτα ειναι βλακειες τον συνήθισα και μου λείπει.
Αυτο ειναι όλο

Πηγα να πάρω καφέ γιατι βαριόμουν υπερβολικά πολυ.
Χτύπησε το κινητό μου και το κοίταξα ξαφνιασμενη νομίζοντας οτι ειναι ο James

Δεν ήταν
Ήταν καποιος καλύτερος
Ο ΠΑΝΟΣ, ο κολλητός μου.
Με ένα χαμόγελο από εδω μέχρι την Αγγλία το σήκωσα

«Μωρο μου» τον ακουσα να μου λέει από την άλλη γραμμή
Αμέσως βούρκωσα και ένιωσα την φωνή μου να χάνεται
Μου είχε λείψει τόσο η φωνούλα του
«Αγαπη μου» του ειπα καθώς ένιωσα την φωνή μου να σπάζει
«Βλακακο μας ξεχασες;» Ειπα βουρκώνοντας περισσότερο
«Εγω εσενα βρε μπαγλαμαδάκι μου; Φυσικά οχι, αφού εισαι το κοριτσάκι μου» ειπε με γλυκιά φωνή
Εγω γέλασα αγνά καθώς έμπαινα μέσα στο καφέ
«Τι έγινε τοτε; Ουτε ένα τηλεφώνημα ουτε τιποτα;» Ειπα και καλα μουτρωμενη
Φυσικά και δεν του θύμωσα ήξερα οτι δεν είχε την όρεξη μου όποτε έχει ελεύθερο χρόνο να με παίρνει τηλεφωνώ
«Συγνώμη μωρο μου απλα δεν μπορουσα ξέρεις. Οι σπουδές και ολα αυτα μου έχουν πρήξει τα αρχιδια, και όταν είχα ελεύθερο χρόνο έβγαινα εξω.» Ειπε και τον δικαιολογώ. Ο Πανουλης μου σπούδαζε, και δεν είχε τόσο χρόνο με τα μαθήματα και όταν είχε ειμαι σίγουρος πως τον αφιέρωνε στα club και στα κορίτσια. Γέλασα καθώς θυμήθηκα τα απειλητικά μηνύματα που επερνα κάποτε όταν νόμιζαν οτι εγω και ο Πάνος ήμαστε μαζί

Και ναι το ξερω μιλαμε σαν ζευγάρι που ειναι τρέλα ερωτευμένο αλλα ήμαστε από παιδιά μαζί και κανενας μας δεν μπορεί να δει τον αλλο ερωτικά. Ήμαστε καλυτερα φιλοι. Τον νιώθω τόσο κοντά μου όσο την Δάφνη δηλαδη θα με δει και με τα εσώρουχα χωρίς να ξυπνήσει ο μικρός του φίλος επειδη με βλεπει σαν αδελφή του. Βέβαια θα κανει το πονηρό του σχόλιο αλλα δεν θα το εννοει. Μπορω να κανω τα παντα μπροστά του χωρίς να ντραπώ καθολου. Τον ήξερα από παιδι.