Gözden uzak olan gönüle ırak olmadı,
Sevdiğimin adamın mezarını kendi ellerimle kazıp yüreğime gömdüm..
Öyle çok acı ki görünmesin diye çiçekler ektim üstüne,
Altı mezarlık üstü bahar bahçeydi yüreğimin..
Acıyı hafifletmenin en güzel yolu kalemdi,
Eline aldığın andan itibaren başlar acılar akmaya bir bir.
Kağıtta şekillere bürünür ne varsa yüreğinde..
Biraz burun sızlaması, göz buğulanması, birazda kalp ağrısı yapar..
Tanıdığım, tanımadığım bütün insanlık her şey geçecek unutacaksın nasıl olsa ölüyor.. diyorlar.
Herkes aynı şeyi söylüyorsa sahiden her şey geçecek mi? Var mıydı bir bildikleri?
Sonra durdum, birden seni unutmuş olmanın sızısı çöktü yüreğime..
Düşüncesi bile acı verirken unutmuş olmak dedikleri kadar kolay mıydı?
Solumda taşıdığım kalp ise insanlar ne unutmasından bahsediyordu? Aklım almıyor
Şuan yapabildiğim tek şey beklemek..
Yüreğimin götürdüğü yol, vardığımız durak bize neler gösterir bilemem
Acılarım ve ben bekliyoruz varsa tavsiyeniz sizi de dinleriz..
Yalnızca kalbi olanları..
