Adaletin Direği

1.bölüm

Günlük 1
"Gökyüzü Krallığının Prensesi olarak adaletin sembolü anlamına gelen Area ismini vermiş kıralım. Kral yani babam geleceğimi tahmin etse bu kadar anlamlı olur. Prensesi dediğime bakmayın tek ben değilim. Bir de kardeşim Prenses Tiran var. Ben ne kadar adaletin sembolü isem o, o kadar kötülüğün sembolü. Neden böyle bir isim almış büyüyünce anladım. O resmen bir kıskançlık abidesi. Her ne kadar böyle olsa da kardeş işte seviyorum. Bu zamana kadar hep yanımdaydı. Güvencim sonsuz. Biz onunla isminin anlamı ve karakterine rağmen, güçlüklere göğüs verebiliriz. Aaaa sakın bu yazdıklarımı ona söyleme aramızda. Neyse artık uyku vakti sırdaşım. İyi geceler. "
Krallıkta yeni bir gün daha. Kuşlar cıvıldarken Area daha uykunun tatlı kollarında. Rüyasında ise en sevdiği hayvan olan at ile dolaşırken birinin seslendiğini hisseder.
-Area!! Area!! Uyan artık eğitime geç kaldık!
-Tiran,lütfen git başımdan rüyamı bölme.
-Ne rüyası Area? Ne görüyorsun? Bırak rüyayı kızacaklar kalk artık!
-Üff Tiran,tamam uyku kalmadı ki zaten dedi bıkkınlıkla Area.
Alışmıştı uykucu Prenses buna. Her gün böyleydi Tiran en güzel rüyasından kaldırdı. Eğitimin son aşamalarında geldikçe Area ve Tiran yorgun düşüyordu. Ama her nasılsa Tiran sanki dün tüm gün uyumuş gibi enerjiyle geliyordu Area 'nın yanına. Area ise buna anlam veremiyordu.Tek istediği rüyalarında gördüğü bembeyaz ata eğitim bitince sahip olmaktı. Acele ile üstünü değiştirip eğitime gitti.

Eğitim akşama kadar devam ederken Area artık çok yorulmuştu.Yemeğini her zamanki gibi ayrı şekilde yiyip odasına çekildi. Bir süre penceresinden dışarıyı seyretti. Akşam oluyordu. Yatağına uzandı. Kısa zaman içinde uykunun tatlı kollarına kendisini teslim etti. Area odasında uyurken dışarıda ise bir gün daha batıyordu. Sokaklar karanlığa esir düşerken saray her zaman ki gibi koşturmaca yerine çok sakindi. Tuhaf doğrusu. Bu sarayda iş ve koşuşturma bitmez hep ses olur aslında. Şimdi ise güneş karanlıklarla boğulmaya başlamışken sanki gelen gece tüm huzuru alıp götürüyordu.

Gecenin ilerleyen vakitlerinde Area huzursuz bir şekilde gözlerini araladı. Pencereye bakınca epey geç olmuş olmalı diye düşündü. Etrafta ise bir ses yoktu. Yatağından kalkarak kapısının yanına gitti. Kulağını kapıya dayadı. Ama hiçbir ses yoktu.

-Bu çok tuhaf diye fısıldadı kendi kendine.

Sarayda her vakit ses olurdu. Uyandığında da huzursuz hissediyordu. Ses duyamayınca huzursuzluğu daha da arttı. Bu huzursuzluk içine kemirirken cesaretini toplayarak kapıyı yavaşça araladı. Koridoru kontrol etti. Hiç kimse yoktu. Nöbetçiler bile. Yavaşça odasından ayrılarak kardeşinin odasına yöneldi. Kardeşinin odasının kapısını yavaşça araladı. Tiran yatakta uyuyordu. Sesizce;

-Tiran!! Tiran!!

Tiran Area'yı duymadı. Area kapıyı kapatıp çıktı. En iyisi babasının yanına gitmekti. Koridorda arkasını kontrol ederek giderken bir gölgenin geçtiğini gördü. Odasına koştu. Kılıcını aldı. Cesaretini toplayarak koridora tekrar çıktı. O gölge yoktu.