ခ်ပ္..ခ်ပ္..ခ်ပ္.....
စတိုးဆိုင္ထဲက ထြက္လာကတည္းက အေနာက္ကေန ၾကားေနရေသာ အသံ...
လူျပတ္တဲ့ လမ္းမမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ၾကည့္ေနေသာ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ လက္ထဲက ဖုန္းကိုဖြင့္ၿပီး contact တစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းႏိုပ္လိုက္မိသည္...
"Hello...
"ေအး..မဟုတ္ဘူး.....နင္ ဘာလုပ္ေနလဲ ေမးၾကည့္တာ"
"ေအာ္..ေအး..ေအး."
"ဒါဆို ဒါဘဲေနာ္...."
အိမ္ေရွ႕ေရာက္မွ ဖုန္းခ်ၿပီး အေနာက္ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေလယူရာ ေဝ့ေနတဲ့ သစ္ရြက္တစ္ခ်ိဳ႕သာရွိသည္...
အိမ္ထဲ မဝင္ခင္မွာ အက်င့္ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္စိက hyungအိမ္ဘက္ကို ေရာက္ေတာ့
မီးဖြင့္ထားေသာ အခန္းငယ္ေၾကာင့္ hyung china က ျပန္ေရာက္ေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရသည္...
မေတြ႕ရတာ တစ္ပတ္ၾကာတဲ့အတြင္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လြမ္းေနေၾကာင္း ေျပးေျပာၿပီး ဖက္ထားခ်င္ေသာလည္း Hyung ခရီးပန္းေနမွဘဲဆိုတဲ့ အသိစိတ္နဲ႔ သာ ကိုယ္အိမ္ထဲဘဲ ဝင္လာခဲ့ရသည္....
💛
"Hyung...."
"Jisung!
Long coat ထဲျမဳပ္ေနတဲ့ hyung က သူကို ေတြ႕ေတာ့ မေတြခ်င္တဲ့ သူကို ေတြ႕လိုက္ရသလိုမ်ိဳးပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ေနေလရဲ႕...
"အလုပ္သြားမလို႔လား..hyung..."
"Jisung ေရာ..."
"က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္းထားလို႔..."
"Aww..."
ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ ေျပာစရာမရွိသလို တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔တဲ့ bus မွတ္တိုင္ကို ေလၽွာက္လွမ္းၾကတယ္...
တကယ္ေတာ့ သူမွာေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးဘဲ...ဒါေပမယ့္ hyung ရဲ႕ စိတ္ရႈပ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေအာက္မွ သူေျပာမယ့္ စကားလံုးေတြလည္း ေပ်ာက္ရွလို႔...
"ေအာ္...Jisung ညေနက်ရင္ အိမ္မွာ အန္တီတို႔အတြက္ေရာ ...jisung အတြက္ေရာ...ေပးဖို႔ဆိုၿပီး ဝယ္လာတဲ့ မုန္႔ေတြ လာယူလိုက္ဦးေနာ္..."
"ဟုတ္ hyung..."
"ဒါဆို သြားၿပီး jisung..."
Bus လာေတာ့ ကားေပၚတက္သြားတဲ့ hyung ကို က်ေနာ္ျပံဳးၿပီးသာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရသည္....
