"အနားယူလိုက္ဦး Jisung...
Hyung ...Jisung omma တို႔ကို ဒီမွာ အိပ္မယ္ဆိုတာ ဖုန္းဆက္ေျပာလိုက္ဦးမယ္.."
"ဟုတ္...hyung.."
Jaemin hyung ထြက္သြားေတာ့...ပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ဖို႔ႀကိဳးစားမိသည္....
တကယ္ေတာ့ လူက စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ ပင္ပန္းေနၿပီ...စိတ္က ပိုပင္ပန္းတယ္ဆိုေပမယ့္ေပါ့...
"Hello....Nono ဒီအခ်ိန္ႀကီး..."
"NaNa ...jisung မင္းအိမ္မွာလား.."
"Renjun...ေမးခိုင္းတာလား..."
"ဟုတ္တယ္...Jisung က သူ႔အိမ္ကေန ေျပးထြက္သြားတာ ျမင္လိုက္လို႔တဲ့ အဲ့တာ ငါအိမ္ေရာက္ေနလား လာေမးတာ..ငါအိမ္မွာလည္း မရွိေတာ့ Nana အိမ္မ်ား ေရာက္ေနမလားလို႔..."
"ဟုတ္တယ္...Jisung က ငါ့အိမ္မွာ...ဒါနဲ႔ Renjun ကို ေမးလိုက္ပါ...Jisung ထြက္ေျပးသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို သိခ်င္လာလို႔.."
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ...Nana..."
".........."
"Jisung...Jaemin အိမ္မွာတဲ့လား...Jeno.."
"Omm...."
"တစ္ခုခုမွားေနလို႔လား...Jeno..."
"Renjun...ငါ မင္းကို အဲ့လိုလုပ္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားဘူး..."
"...."
"မင္း မခ်စ္ဘဲနဲ႔ ဘာလို႔ အဲ့ေလာက္ အခ်ိန္ေတြအၾကာႀကီးဆြဲထားရတာလဲကြာ...
Jisung ဘက္ကို မင္းနည္းနည္းေတာင္ မၾကည့္မိဘူးလား..."
"ခဏ... Jeno..မင္း ဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲ..."
"Jisung ...ဘာလို႔ ထြက္ေျပးသြားတာလဲ သိလား.."
"...."
"သူ မင္း ဖုန္းေျပာေနတာေတြ အကုန္ၾကားသြားတယ္...Renjun..."
"..."
" ...မင္း တစ္စံုတေယာက္ကို ခ်စ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလ..."
.
.
🖤
"Jisung...ice cream သြားစားရေအာင္..
Jenoက သူ႔ေကၽြးမယ္တဲ့ ..."
"ရပါတယ္...hyung တို႔ဘဲ သြားစားၾကပါ...က်ေနာ္လည္း ျပန္ေတာ့မယ္.."
"မဟုတ္တာ...လိုက္ခဲ့ပါ ...Jisung ရယ္...
ေနာက္ၿပီးရင္ hyung တို႔ အိမ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ..."
