weirdo || taekook

15▪️

Lütfen hayalet okuyucu olmayın:)

Medyanın bu bölümle bir ilgisi yok ama çok sevdiğim bir şarkı olduğu için dinlemenizi tavsiye ediyorum. 😊

"Jungkook! Aç şu kapıyı, noluyor?"

Kapının arkasına yaslanmış derin nefes alıyordum. Taehyung da öbür taraftan kapıya defalarca kez vurup açmam için bana kızıyordu.

"Hayır hyung. Git lütfen."

"Sen kapıyı açmadan hiçbir yere gitmiyorum!"

Aynı şeyi bin kere söylemesinden bıkmıştım. Neden anlamıyordu ki?

Kapıdan uzaklaşıp elimi yıkamak için suyun önüne geldim. Aynada kendime bakmaya korkuyordum çünkü gözlerimin ve yanaklarımın kızardığına emindim. Saçlarımla aynı renk olmuşlardır.

"Hadi Jungkook. Aç da konuşalım. Ne olduğunu anlat lütfen."

Suyu açıp elimi altına koymuştum. Kanlar kurumuştu, bu yüzden diğer elimle elimi ovuşturarak yıkamıştım. Ardından iki elime de suyu doldurup yüzümü yıkamıştım.

Suyu kapatıp tişörtümle yüzümü sildim.

"Jungkook yeter artık, kırıyorum kapıyı!"

Benim cevap vermeme izin vermeden sanırım omzuyla kapıya vurmuştu. İrkilerek geriye yürüdüm.

Tekrardan vurdu. Durdu ve tekrardan. Son kez vurduğunda kapıya, hızla açılıp duvara çarpmıştı.

Göz göze geldiğimizde duvara yapışmıştım.

"Jungkook?" Omzuyla açtığı kapıyı geri kapamış bana doğru adımlamıştı. Anında geriye gitmeye çalışmıştım ama duvara yapışmış olduğumdan gidememiştim.

Şaşkınlıkla bana bakıyordu.

Jimin belki de haklıydı. Bir süre sonra beni bırakacaktı ve tek arkadaşımı da kaybetmiş olacaktım. Ama ben Jimin'i dinlemeyecektim. Beni ileride bıraksa bile ben onu şuanlık bırakamazdım. Çünkü ona ihtiyacım vardı.

Aramızdaki az mesafeyi de birkaç adımla kapatmıştı. Önce gözleriyle yüzümü taradı, kızarık gözlerimde biraz bekleyip kafasını aşağı eğmiş elime bakmıştı.

Gözlerini büyütüp elimi ellerinin arasına almıştı.

"N-Noldu böyle?" Yıkadığım elime dikkatli bir şekilde bakıyor, inceliyordu.
Baş parmağı ile yaramın üstüne dokunduğunda inleyip geri çekmeye çalışmıştım. Elimi bırakmayıp daha çok kendine çekmişti.

"Cevap versene, ne oldu diyorum?" Sesi sertleştiğinde konuşmam gerektiğini anlamıştım.

"Önemli bir şey değil. Düştüm sadece." Bir bakıma yalan değildi. Düşmüştüm ama beni düşürenin Jimin olduğunu söyleyemezdim.

"Düşmenle elin böyle oldu yani. Niye bana yalan söylüyorsun?" Tamam Taehyung salak değildi, onu böyle kandıramazdım. Yani kim düşmemle elimin ortasında yarık olduğuna inanırdı ki?

Elimi elinden sertçe çektiğimde bana garip bir şekilde bakmıştı.

"Neden sana yalan söyleyim ki? Beni bırakıp gitmeseydin yanımda olsaydın belki görürdün."

"Gitmem gerekt-"

"Umrumda değil. Yanımda olacağını söyledin. Herkes ne dedi hakkımda biliyor musun? Utançtan yerin dibine girdim. Sen yanımda olunca daha cesaretli oluyorum. Ama sen bunu bildiğin halde bırakıp gittin."

Tanrım. Niye böyle konuşmaya başlamıştım ki. Ama en azından bunu doğru söylüyordum. Anlamadığım bir şekilde o yanımda olunca daha cesaretli hissediyordum. İnsanların ne dediği nasıl baktığı umrumda değildi.

"Jungkook özür dilerim. İnan gitmem gerekmeseydi gitmezdim."

Söyleyecek bir şeyi yoktu. Bunu gözlerinden anlıyordum.

"Dileme. Sadece şuan beni yalnız bırak." dediğimde kafasını yere eğmişti. Onu biraz uzaklaştırmak için ellerimi omuzlarına koyup ittirmeye çalışmıştım. Ama yapamamıştım. Çünkü ben hem çok güçsüzdüm hemde elim hala acıyordu.

"Niye bu kadar abartıyorsun ki? Ne yapmamı bekliyorsun? Özür diliyorum onu bile istemiyorsun. Çocuk gibi davranmayı bırak!"

Sesini yükseltiğinde ellerimi hemen çekmiş duvara dayamıştım. Onu ilk defa bu kadar kızgın görüyordum. Evime geldiği gün bile bu kadar kızgın değildi.

"Seni yalnız bırakmamı mı istiyorsun? Peki o halde. İstediğin olsun Jungkook."

Ah hayır. Düşündüklerimle söylediklerim resmen uyuşmuyordu. Ona böyle davranmak istemiyordum ama dilime de engel olamıyordum.

Yavaşca benden uzaklaştı. Gözlerinde kırılmış bir ifade vardı. Ve ben ona baktıkça kalbime ağrı saplanıyordu.

Hep benim yüzümden üzülüyordu. Ne yapıp edip onu üzüyordum. Üstelik bana sadece yardım etmeye çalışırken. O bunu hak etmemişti.

"Hyung?" Seslenmemle geriye doğru yürümeyi bıraktı. Bana bir şey söyleyecek sanarken arkasını dönüp kapıdan hızla çıkmıştı.

Çıkışı o kadar ani olmuştu ki 2.kere ona seslenmeme izin bile vermeden çıkıp gitmişti.