Destiny and Chances (KATHNIEL)

Chapter 4

DANIEL'S POV

 

"Kuyaaaaaaaaaaaaaaa! Wake Up! You're going to school na!" sigaw nanaman ng pinaka maingay na bata sa buong mundi na si Xyriel. Nakalunok yata 'to ng mega phone eh!

"Argh. It's too Early Xyriel! Go down. Matutulog pa ako."

 

"Mala-late ka na kuya, Tanghali na mygosh!"

 

"Xyriel naman,Ang dilim pa oh and  5 o'clock pa lang! Mamayang 5:45am pa ako gigising! Sayang yung 45 minutes. Bumaba ka na please kung ayaw mo akong makitang magalit ng maaga."

 

"5 O'clock? Are you sure kuya? It's 6:45 already! Hello kuya! Kaya po madilim ang room mo kasi lahat nakasarado, tapos yung curtains mo pa, Black! And nga pala, FYI lang po ha, And 7: 05 na ang pasok mo. Ayaw mo pang gumsing? Then fine! Bahala ka jan. Bye!"

And with that,  bigla akong nahulog sa kama sa sobrang pagmamadali. WTHeck! 6:45 am na ba talaga?  *tingin sa cellphone*  6:47am na! 2 minutes na nasayang ko. Naknang kabayo talaga oh.

Kinuha ko na agad ang tuwalya ko at pumasok sa Cr at Syempre, malamang sa malamang, naligo ako agad. Mabilisang ligo muna ngayon. Pasensya na. Kainis kasi eh. Tsk.

(A/N: Kawawang daniel, hindi man lang nakapag sabon ng maayos.Hahaha.)

After ko maligo, nagbihis na ako agad at bumaba. What the, 6:57 na!

"Ma, Si Xyriel?"

 

"Kanina Pa Siya Umalis Anak. Pagkagising niya sa'yo, umalis na siya. Sinundo siya ng classmate niya eh."

 

"Ah Okay. Sige ma, Alis na ako."

 

Pagkalabas na ako ng bahay, hindi ko pa nakita yung kotse at driver namin. Anak ng Tatlong Kabayo talaga!

Bumalik ulit ako sa loob ng bahay para tanungin si Mama kung bakit wala ang driver at kotse namin.

"Ma asan yu-

 

"Anak, don't you remember, may sakit ang driver nating si Mang Ramon at sira ng kotse natin Kaya pasensya na.  Pero Kung ako sayo tumatak-

 

"Bye maaaaaa!"

 

 

Hindi ko na pinatapos si mama at tumakbo na ako agad.

Takbo. Takbo. Kaliwa. Kanan. Takbo. Takbo.