Öncelikle bu bölüme geçmeden önce kendini karanlık bir yere götür. Karanlık sadece bizim gibilerin arkadaşıdır.
Kendini herşeyden soyutla sadece kalbinin ve karanlığın sessizliğini duy... Unutma eğer gerçekten acılarınla yüzleşmek istiyorsan önce kendin ile başbaşa kalman gerekiyor.
Şimdi başlamadan önce gözlerini yum ve karanlığın sessiz çığlıklarını duy...
Acılarımız her geçen gün daha da artarken biz bu hayatta dik durmaya çalıştık, ama acılarımızdan hiç taviz vermedik. Hep üstümüze geldiler ses edemedik ve çaresizce bekledik...
Acılarımızla yüzleşmek hiçbirimiz için kolay olmaz,bazı acılar derinlerimizde bir yerlerde saklıdır ve yeni acılar geldikçe onlar biraz daha içimize gömülmeye devam eder. Her biri daha da canımız yakmaya başlayıp bizi daha da çıkmaza doğru sürükler ...
İçimizde biriken bu acılar birgün patlamaya hazır bir volkan gibi gün yüzüne çıkmaya başlar,içimizde tuttuğumuz kin,acı,hırs,öfke hepsi bir anda bizi boğacakmışcasına dışarıya çıkıp etrafımıza savrulur.
Biz ise çaresiz bir şekilde olayın en ortasında kalıp en az hasarı almayı umarak beklemeye başlarız. Artık dayanılmaz bir hal alıp bizi daha da bunaltacak hale geldiğinde ise kendimizibir çıkmazda hissederek mahvolmuşluğa doğru yol alırız. Artık herşey bitmiştir ve biz korkunç bir filmin ortasında kalmış gibi çaresizce bekleriz...
Bir arkadaşım demişti "İçinde yaşadığıno duygular senin galip çıkmaya çalıştığın savaşın karşıya geçiş anahtarı..."diye o kadar doğru bir tespit yaptı ki...
Şuan içimizde yaşadığımız o duygu karmaşası bizim bazı şeylere azcıkta olsa alışmamızı sağlıyor. Artık acıya karşı verdiğimiz duygu savaşından daha az hasarlı çıkmak için mücadele vererek bir nebzede olsa acılarımızla yüzleşmeye karar verdiğimiz zamana ilk adım atışımız oluyor.
Unutma acılar ve üzüntüler sen onları kabullenmeyip onlara karşı bir harekette bulunana kadar senin canını yakmaya devam edecek...
Daha anlatmak istediğim o kadar çok şey varken sadece bu kadar yazmak üzücü çünkü kendi içimde asla susmazken bunları yazıya dökmek gerçekten zor oluyor. Ufak tefek hatalarım varsa kusura bakmayın.
Kısa oldu biraz ama gerçekten içimden geçen o kadar şeyi yazamıyorum.
Bir sonraki kaybedenler klübü konuşmamızda görüşmek üzere hoşçakalınız ....
