My Possessive Billionare Boss

Chapter 4

"Wear this clothes," aniya sa malamig na boses.

Binuksan ko na lamang ang ang pinto at kinuha ang damit na binigay niya.  He handed me a white t-shirt and black trousers a simple wearclothes she ordered from his secretary.

I thought, the clothes I wore recently is well suited to me and not against the company so I didn't mind at all but then offered me to wear this kind of simple clothes. Tumingin ako sa salamin at wala rin akong masami, as long as bagay sa akin, fight na, ayos na.

Lumabas ako habang bitbit ang damit na sinuot ko kanina, inilagay ko ito sa bag na nilagyan ng pinambili ng sekretarya niya. lumabas naman ako at dinala yung damit.

"Salamat," I respectfully said, I was about to walk out but my someone suddenly call in my phone that took me in panic. I immediately pick up the call and went back to the room where I just changed recently.

/Call/

"What makes you call?" pagtataka kung tanong dahil hindi talaga nang didisturbo si Liza pag dating sa trabaho depende lang kung subrang importante ang sasabihin niya.

" Besh! Kailangan mo munabumuwi sa probinsya for awhile para maalagaan ang kapatid. Aalis tayo ngayon, sasamahan ka namin."

Napakagat ako ng labi habang kinakabahan sa pagsagot sa tawag, ang hirap maging mahirap, mag-alala ka man ngunit wala ka namang magagawa.

"Liz, wala pa akong naipon, anong g-gagawin k-ko?" manginig-nginig kung sagot sa kaibigan kong si Liza, nagsimula na akong magtaranta, paano na? bagong pasok pa lamang ako sa trabaho at ganito na agad ang nangyare.

My chest began to beset in no time, it's hard to breath. Ang hirap kapag breadwinner ka sa pamilya kapag isang miyembro ng pamilya ay nagkaroon  iba ang epekto sa puso.

"Kami na bahala."

"Maraming Salamat Liz."

/End call/

"Sir, I'll take my leave for the meantime," pamamaalam ko sa taong abalang-abala na pinagmamasdan ang kaniyang kuko, I will talk to Tricia na lang about my leave so he will understand.

Dahil mahirap makipag-usap sa taong kamanyakan lang ang alam. Mr. Davich only raises his brows for a respond and let me run away. He didn't care at all.

After 3 days, many thing had happened, I'm still in province since our youngest was sick. Malala ang sakit niya, kind of leukemia na rin kaya pinupuntahan ko tala lalo na at nasanay siya na nandito ako kapag nagkakasakit siya.

Last day we went to the hospital to check him up, I also ask the doctor about the cost of charge sa room para mapaghandan ko. Mabuti na lang at hindi gaano kalaki. Makakabalik pa kaya ako sa trabaho?

"Apo bakit nakatulala ka diyan?" biglang sulpot ni nanay.

"Ah, wala nay naisip ko lang ang trabaho ko doon sa maynila," sagot ko at bahagyang ngumiti.

"Wag ka na mag-alala, ayos na ang kalagayan ni bunso pwede na kayo umalis bukas upang hindi kayo matanggal sa trabaho, pasensya kana apo ha kung pati ikaw nadamay pa," aniya at umupo katabi ko.

Napangiti na lamang ako sa sinabi ni nanay, nandito kami ngayon sa sala pinagmamasdan ang paligid. Simple lang ang bahag namin, kahoy lang ang sala pero hindi basta-basta nasisira at ang sa loob naman ay semento, simple lang.

"Walang ano man po iyon Inay, sa abot ng makakaya ko, gagawin ko po sa inyo dahil natitirang pamilya ko na lang po kayo kaya uunahi ko talaga. Matulog kana po dahil hinihintay kana ni lolo," nakangiti kong saad.

"O siya, sige mauna na ako matulog. Magpahinga kana rin apo dahil maaga pa kayo bukas," tugon ni nanay.

"Opo."