Bir kelebeğin bakışları

°5

"Lütfen dayan"

Kollarımın arasında kanlar içerisinde yatıyordu.Mərmilər durmuşdu.Aşağıdan bağırma sesleri geliyordu.Adımlar bu odaya doğru yaklaşıyordu.Ama onu yalnız bırakamam.Kurtarıcılarım gelse bile onu burada bırakmam.Böyle kurtuluş kim isterdiki.Gözlerimden
yaşlar akıyordu.Nefesim daralmaya başladı.Ve gerisi yok.Korkunca heyecandan bayılma gibi bir durum olmasaydı herşey daha iyi olurdu belkide.Kurtarıcımın nasıl olduğunu öğrene bilirdim...

___________________

Sıyah bir ormanlık.Etraf ağaçlarla kaplı.Nerdeyim ben.Aklıma Onur geldi.Yeniden ağlamaya başladım.Uzaktan biri geliyordu.Yüzünü tam göremiyordum karanlıktan.Lanet olsun neredeyim ben.O adamda kim.Adam yakınlaşıyordu ve yüzü netleniyordu.Bu Burak Candı...

"Heeey senin burda ne işin var?!"

Cevap yok,yalnızca yüzüme bakıyordu.Kazadan önceki yüz ifadesi vardı suratında.Yoksa ölmüşmüydüm..
Ölü insanlarımı görüyordum...
Burak gittikce uzaklaşmaya başladı.Geri adımlar atıyordu sanki.Bense kımırdayamıyordum.

"Nereye gidiyorsun?!Beni burada yalnız bırakma!"

Artık gözden uzaklaştı.Ve yine yalnız kalmışdım.Artık haraket ede biliyordum.Burakın gitdiyi yöne durmadan,arkama bakmadan koştum.Ve sert bir gövdeye çarparak yere yığıldım.Kafamı kaldırdığımda mavi gözlerle buluşdu gözlerim.İlk bir-birimizi gördüğümüz gibi.Onu görür-görmez sarıldım.Yaşıyordu.Ve yine beni kurtaractı.

"Onur.İyiki varsın.Neredeyiz bilmiyorum ama iyiki varsın.Bak yine beni kurtardın"

Cevap vermiyordu.Gözüme uzaktan çox yoğun beyaz ışık takıldı.Üztümüze doğru geliyordu.Bakamayacak kadar parlak...

Yavaş-yavaş gözlerimi açmaya başladım.Gözüme takılan hastane odasındaki ışık oldu.Çok parlaktı.Sinir bozacak kadar parlak.Etrafıma baktığımda annem ve babam korku dolu gözlerle bana bakıyorlardo.Rüzgar koşarak bana sarıldı.Bende ona sarıldım.Sanırım iyiydim..
Ama Onur?

"Baba Onur nerede?Bana noldu?Silahlı adamlar kimdi?Senin adamlarınmıydı?"

"Kızım sakin ol.Şimdi dinlenmen lazım."

"Ben dinlenmek istemiyorum.Sorularımın cevaplarını istiyorum."

Babama sert bir bakış atdım.Babam zaten inatkar biri olduğumu biliyordu ve pes etmişe benziyordu.Bu yönümü babamdan almıştım zaten.Babam 1dk sonra konuşmaya başladı.

"Evet o adamlar benim adamlarımdı.Seni zar-zor bulduk evlat.Bence sevin ve teşekkür et.Seni kaçıran adamın oğlunu düşünmek yerine!"

"Baba sonkez soruyorum,Onura noldu ve nerede?."

Annem bana üzünle bakarak:

"Yoğun bakımda.Durumu kritik."

Gözlerimden yaşlar akıyordu.Ayağa kalkmak istiyordum ama çok yorgundum.Parmağımı bile kıpırdatamıyordum.Heryerim ağıryordu.Sanki 100 araba üzerimden keçmiş gibi.Evet biraz abartdım sanırım.Şu halde bile kendimle çelişiyordum.Bu huyum sanırım ömrümün sonuna dek peşimi bırakmıyacaktı...

_______________________________

2 saat sonra

Ailem çıkış işlemlerini yapıyordu.Ama ben hala Onuru görememiştim.Ve bu halde asla eve gitmem.Yanıma Rüzgarı çağırdım ve:

"Bak Rüzgar.Şimdi senle bir plan yapıcaz.Ben gizlice Onurun yanına gidicem.Annem ve babam sorarsa tuvelete gitdi dersin.Tamammı kuşum?"

Kabul etsin diye tatlı tatlı konuşmuştum.Ve kabul edeceyine emindim.

"Tamam.Ama çabuk gel."

Rüzgarın yanağını sıkıca öpdüm ve sarılarken kulağına:

"İyiki varsın" dedim.

"Sende iyiki varsın kuşum"

Bu kızı gerçekten çok seviyordum.

Tuvalete gitme behanesiyle yoğun bakım odalarına doğru gitdim.Geldiğimde sandalyelerin birinde babası,ve tanımadığım bir kadın ağlayarak oturmuşdu.Onurun annesiydi mi? Benzemiyordu ama.Yanlarına gitdim.Babası hafif bana baktı ve hemen kasları çatıldı.Ayağa kalktı ve yanıma doğru geldi.

"Senin köpek baban herşey yetmiyormuş gibi oğlumuda elimden almaya çalıştı.Ne yüzle sen onun kızı olarak karşıma geçiyorsun?!"

Çok sinirliydi.Son sözlerinde bağırmıştı.İstemeden gözlerim doldu.

"B-ben Onuru merak etdim efendim.Lütfen onu görmeme izin verin."

Kadın ağladığımı görüp yanıma yaklaştı.Ve elini omzuma koydu.

"Gel ben seni içeriye götüreyim.Ama odanın içine girmek olmaz.Camdan görmek oluyor sadece"

Kadın gerçekten çok tatlıydı.Hafif gülümsedim ve yoğun bakım koridoruna girdik.Babası bize sert bir bakış atdı ve yine sandalyeye oturdu.

Onuru gördüğümde kalp atışlarım hızlandı.Aglıyordum her zamanki gibi.Sinirlerim bozulmuştu.Kadın beni buraya getirdi ve kendisi gitdi.Yalnız kalmıştık.Aramızda yalnızca bir cam parçası vardı.

"Lütfen uyan.Sen beni kurtardın ya,bende seni kurtarıcam.Lütfen buna izin ver,l-lütfen"

Duymadığını biliyordum ama ağzımdan bu kelimeler fısıltıyla çıktı.

Bir cihaz ötmeye başladı.Sanırım kalp ritimlerini ölçen cihazdı.Onurun odasına doktorlar telaşla girmeye başladı.Ne olduğunu şaşırmıştım.Cığlık atdım.Babası ve yanındaki kadında telaşla buraya gelmişti.Onurun kalbi hala atmiyordu.Benimse gözlerim kapanıyordu.İçimde haykırışlar gidiyordu.Ama hiçbir şey yapamiyordum.Yalnızca içimden fısıldadım.

"Lütfen ölme"