HULING PAHIMAKAS

KABANATA V( 2 MONTHS OF VACATION)

Sometimes we do not depend on what happens in destiny, because if we continue to believe in destiny how can we achieve our true purpose in the world

Makalipas nga ang pangyayaring yun ay matagl tagal din kaming Hindi nag kasama ni Cyndi dahil sa trauma niya.Halos Hindi din ako nakatulog Ng ayus sa gabi kapag pumapasok sa isip ko ang mga mukha Ng lalaking nag tangka saamin.

Paulit ulit lang Ang ginagawa ko sa halos dalawang buwang makalipas na Bakasyon.
Natulong kayna mama at papa sa Bukid.Minsan nag lalako ng mga paninda,Hindi Kona Rin binalak na pumunta sa Baybay dahil Alam Kong maalala kolang ang naging karanasan naming dalawa ni Cyndi sa lugar.

Sobrang panghihinayang na yu g lugar na tinuturing kong gamot sa sakit na nararamdaman ko ay ang lugar din pala Kung saan magbibigay sakain Ng Hindi malilimutang karanasan.

Lagi ko nalang isinasama si Kennedy sa pag lalaki Ng mga paninda para bawas alagain din Kay mama at Papa.Tapos si Aiza Naman ang nag aasikaso sa bahay.

Minsan nag tataka ako dahil kahit kapos na kami sa pera ay nagagawa padin Nina mama na nakakuha ng makakain namin sa araw araw.Mga delata,lucky me at iba pa.

Kapag may libre kaming oras ni Papa ay pumupunta kami sa Likod ng bahay para ipag patuloy Yung painting na ginawa Niya para sa pamilya namin.Ewan ko ba Kung bakit mag kaiba kami Ni papa Ng paraan ng pag pipinta.Siya mas hikig niya ang makukay na Painting samantalang ako halos puti at itim na kukay lang Ang gingagamit ko pero nabibigyang buhay ko parin ang mga nililikha ko.

May mga pag kakataon naman na nagkikita kami Ni Cyndi kapag isinasama ako ni mama sa bahay Nina Cyndi para mag laba.Masakit man para saakin na Hindi na kami kagaya Ng dati na halos buong araw nasalabas pinag paoasalamat ko parin dahil nakaligtas kami.

"Freny" yakap saakin ni Cyndi habang nag lalaba ako.Kaya ginantihan ko din siya ng yakap."sobra kitang namiss Freny" pag bubukas Niya Ng usapan

"Alam mo ako din sobra sobra kitang namiss siya sobra din akong nag alala sayo simula ng nangyari" tinignan ko si Cyndi sa Mata batid Kong ayaw niya pagbusapan Ang nangyari saamin sa Baybay"ay sorry Freny Alam kong Hindi ka patin nakaka recover gaya ko"

"Okay Lang Freny,By the way may itatanong Sana ako sayo"

"Ano Yun Freny?"

"Paano Tayo nakaligtas sa mga lalaking Yun? At Sino Ang nag ligtas satin?" Doon kolangbulit nabalikan sa ala ala ko ang itsura ng taong walang takot na pinag susuntok Ang mga lalaking nag tangka saamin Mula sa suot at sa mga mata Niya na nakatingin saamin.

FLASHBACK

Dali Dali kami g tumakbo papalayo sa lugar,subalit habang tinitignan ko ang mga lalaking iyon ay humahabol din sila papunta sa direksyon namin.

Mahigpit Ang pag kakahawak namin ni Cyndi sa kamay habang lumuluha,mabilis ang pag takbo nila at sa ilang saglit ay Alam Kong maabutan nila kami.

Malayo pa ang lugar Kung nasaan Ang maraming mga Tao,halos hubadin nanamin ni Cyndi Ang saplot namin sa paa para makalikha Ng mas mabilis na takbo.

Ramdam ko Ang takot Kay Cyndi.Nag sisisi tuloy ako na niyaya ko pa siya sa baybay,nag sisisi tuloy ako na isinama kopa siya sa pag lalako.Nag sisisi ako dahil nadmaay pa siya sa mga katangahan ko sa buhay.

Karipas kami ni Cyndi ng takbo,muli akong sumulyap sa likuran ko at sobra na akong nakaramdam Ng takot at kawalan ng pag asa nang Makita ko na SA isang hakbang ay malapit na sila saamin

"Yan Ang gusto ko nag papahabol" halos manggil Ang Isa sa kanila sa sobrang sabik samin

"Sige takbo lang mabutan namin Kayo" halos iluwa nila Ang kanilang mga dila sa sobrang sabik na maabutan kami