JanessaKress’e doğru dönerken göz yaşları artık yavaşça salmıştı kendini. Akıyorduizinsizce,hep olduğu gibi.
Kressyavaşça içine işleyen o yeşil gözlere teslim oldu. Bu kadın onun için delilergibi endişeleniyordu.
Janessaonu kaybetmekten mi korkmuştu yalnızca?
Bütünkızmaların,bağırmaların ve bütün tavırların sebebi bu muydu aslında?
Kresskalbi küt küt atarken bu soruların hepsinin cevanı da biliyordu içten içe.
Buyüzden bir sevgi patlaması hissetti birden içinde.
“Benimiçin mi korktun? Bu yüzden mi… bu kadar kızgındın?”
Janessabüzülmüş dudaklarını toplamaya çalışırken bakışlarını Kress’ten kaçırma gereğihissetti birden.
Bukadar mahrem bu kadar dürüst bakmamalıydı Kress ona. Yada bakamamalıydı, çünkübu haksızlıktı.
İçiniokurcasına…
Janessagözleri kapanırken içi birkaç damlanın yanaklarından aşağı yuvarlandığınıhissetti. Ruhu karmaşıklığın içinde yuvarlanırken onun aklı yalnızca gözyaşlarının yuvarlanışını takip edebilecek kadar kendindeydi.
Evet,evet!Bunun için yırtıyordu kendini. Bunun için kızmıştı tabii ki de Kress’e. Ama Kress’i biliyordu Janessa.
Kresshemen reddedecek kendine bir şey olmayacağını söyleyecekti belki de. Hattaevet, söyleyecekti de.
“BakKress bunu ciddiye almıyorsun ama bu ciddi bir mesele-“
Janessa’yıdurduran dudaklarına değen bir çift parmaktı. Kress’in kendine yaklaştığınıhissederken nefesi hızlanmaya başladı. Ama o nefes bile almak istemiyordu, onuhissetmek ve yalnızca onu duymak istiyordu.
KressJanessa’nın saf masum kokusuna çekildiğini hissederken artık içinde hiç şüphehissetmiyordu.
Janessaonun için korkuyordu.
Kalbindeyine o garip,alışık olmadığı çarpıntıyı hissetti bu düşünceyle.
Nedendurmuyordu ki bu hisler?
Solelini yukarı kaldırıp ipek saçlarını doyasıya hissetti Kress yavaşça. Onadokunmayalı ne kadar olmuştu ki?
1hafta mı?
Başkalarınagöre çok az, onlara göreyse arafı yaşatacak kadar uzun bir süreydi bu…
“Benimiçin endişelenme sevgilim…” diye fısıldadı Kress Janessa’nın kulağına.
“Beneski Kress değilim artık… Benim için korkma,yıllar önce içimde ki çocuk öldübenim. Şimdi ki gücümün farkında değilsin yalnızca, sakın korkma… John denen oadamı şimdi istesem öldürürüm, inan şu an canı elimde…”
Kressürkütücü cümlelerini onun için yumuşakçaelden geçirirken Janessa’yı korkutmamaya özen gösteriyordu.
Janessaiçinde ki endişeyi geri çekmeye çalışırken Kress sağ eliyle karnını yumuşakçaokşadı.
