Beyond The Tragic Ending [Completed]

Episode 14

Zawgyi

မနက္ခင္းေရာက္လာၿပီဆိုလ်ွင္ ၾကည္လင္ေနေသာစိတ္အစဉ္တို႔က သူမအတြက္တစ္ေန့တာကိုအေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးျဖတ္သန္းဖို႔ တာဆူေနမိတယ္။ ဒီမနက္လည္း နာဘီတစ္ေယာက္အိပ္ရာႏိုးတာနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးသပ္သပ္ရပ္ရပ္ဝတ္ဆင္လိုက္ကာ ခရမ္းေရာင္ရင္ထိုးကဒ္ေလးတစ္ကဒ္ကို သူမအင္က်ီဘယ္ဘက္ရဲ့ရင္ဘက္နား၌ထိုးကာတပ္ဆင္လိုက္သည္။

မွန္ထဲမွတစ္ဆင့္ျမင္ေနရေသာ ထိုခရမ္းေရာင္ရင္ထိုးေလးအား လက္သြယ္သြယ္ေလးမ်ားျဖင့္တစ္ခ်က္ပြတ္သပ္လိုက္ေတာ့ ပိုၿပီးၾကည္လင္လာတဲ့ရင္ထိုးေလးေပၚမွာ ထင္းကနဲေပၚလာတဲ့စာတန္းေလးဟာ ' ခရမ္းရိပ္မြန္ ကေလးသူငယ္ေစာက္ေရွာင့္ေရးေဂဟာ' တဲ့ေလ။

‌ေက်နပ္ျခင္းအၿပံဳးစေလးမ်ားဟာ သူမႏႈတ္ခမ္းပါးထက္တြဲခိုလို႔...။ ထို႔ေနာက္လက္ကိုင္အိတ္ေလးအားဆြဲကိုင္လိုက္ကာ ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းလာခဲ့သည္။

" သမီး။ မနက္စာစားသြားေလ။"

" မစားေတာ့ဘူးအေမ။ မမနဲ႔ပဲစားလိုက္ေတာ့ေနာ္။ သမီးေဂဟာမွာ ကေလးေတြနဲ႔အတူစားဖို႔ကတိ‌ေပးထားလို႔။"

သူမအေမရဲ့ပါးအားအနမ္းေပးခဲ့ကာ သူမအိမ္မွထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ကားမွတ္တိုင္တြင္ busကားအလာကိုေစာင့္ေနတုန္းခံုတန္းေလးကေပၚထိုင္ေစာင့္ရင္း နားက်ပ္ေလးတစ္ဖက္ကိုသူမနားထဲထၫ့္လိုက္ၿပီး သီခ်င္းေအးေအးေလးတစ္ပုဒ္နားေထာင္ေနလိုက္သည္။

ကြၽန္မဟာတစ္ကယ္ေတာ့ ခရမ္းရိပ္မြန္မွာ‌ဒုေဂဟာမွဴးတစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒီအလုပ္ဟာက်ြန္မ ႏွစ္သက္လြန္းလို႔ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႏွင့္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ပရဟိတအလုပ္ေလးပါ။ ဒီအတိုင္းဆို ကြၽန္မရဲ့စားဝတ္ေနေရးအတြက္လည္းစဉ္းစားရဦးမယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မdesignerတစ္‌ေယာက္အေနနဲ႔လည္း ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ခန္းေလးမွာပဲလုပ္ကိုင္ေနတယ္။ အခ်ိန္ျပၫ့္ဒီဇိုင္းဆြဲေနရတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ့အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ အခုလိုမ်ိဳးပရဟိတေလးလုပ္ဖို႔ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းပင္။

ခနအၾကာမွာbusလည္းေရာက္လာၿပီမို႔ ကြၽန္မလည္းေဂဟာဆီသို႔သြားခဲ့သည္။ ကြၽန္မေရာက္ေတာ့ထင္တဲ့အတိုင္း ကေလးေတြကမနက္စာစားဖို႔ေစာင့္ေနၾကၿပီေလ။ ‌ေဂဟာမွဴးေနမေကာင္းဘူးဆိုတာၾကားေတာ့ ဒီေန့အဖို႔ကြၽန္မကပဲကေလးေတြကိုအုပ္ထိန္းရေတာ့မည္။