The soft badboy

15. emotional night.

15.

POV FLEUR
ik wil naar hem toe rennen. Hij is degene die mij heeft gered. Mijn voeten werken niet mee. Ik kan alleen maar rustig lopen. Hij is in shock. Hij beweegt niet. Er lopen alleen een paar tranen over zijn gezicht heen, wat allemaal mijn schuld is. Hij staat daar stil en komt gewoon niet naar me toe. Ik wordt naar een van de politieauto’s gebracht. Ik kijk Ivar na zonder hem een emotievolle blik te gunnen. Ik staar voor me uit, net zoals hij. Ik zie hem nog net in de auto worden gezet en dan rijden we de hoek om.

Thuis gekomen. Mijn echte huis. Ik moet al mijn spullen ophalen en die van mijn kleine stiefbroertje. Waar is hij? Ik voel mezelf al weer paniekerig worden. Ivar zal goed voor hem hebben gezorgd. Ik weet het 100% zeker. Ik stap uit de auto op eigen kracht, waarna ik gelijk wordt begeleidt door een agent. Ik kan zelf lopen hoor! Ik stap mijn huis binnen. Ik kan hier weer wonen als ik dat wil. Wil ik dat? Nee. Veel te veel herinneringen komen hier boven water. Ik wordt begeleidt naar mijn kamer, als eerst. Ik kijk rond. Lang geleden dat ik hier rustig heb kunnen staan zonder angst. Ik pak een fotolijstje van mijn nachtkastje waarin een foto zit van mij, mijn moeder en vader. Ik voel de tranen opkomen, maar hou mezelf toch sterk. Ik krijg een tas om alle spullen in te doen aangegeven en al snel zit die vol. Niet met kleren, maar vooral met spullen van mij of mijn moeder. Dan valt me een fotolijstje op, op mijn vaders nachtkastje. Er steekt een stukje papier uit. Ik pak het fotolijstje, haal de achterkant eraf, en pak het papiertje. Er staat een nummer op gekladderd. 0632509826. Ik denk er verder niet bij na en stop het in mijn tas. Zal wel. Op naar Ivar zijn huis.

POV IVAR

De bel gaat. Ik loop naar de deur en zie daar Fleur staan, met een blik zo van; het spijt me, ik kan nergens anders heen, maar wil je niet tot last zijn. Ik ben nog een beetje in shock en laat haar binnen met een knikje. Dan opeens kom ik in de realiteit. BAM. Wat voor kneus ben ik? Ik heb haar lang niet gezien, ze is verminkt, en ik hou van haar. Ik loop naar haar toe en knuffel haar heel stevig. Ik wil haar nooit meer loslaten. Nooit meer. Ik voel mijn shirt nat worden van haar tranen en geef haar een kus op haar voorhoofd. We hebben samen zoveel meegemaakt. Vanaf de eerste dag dat ze uit haar raam keek, vond ik haar al speciaal, maar nu, wauw. Ik wordt een softie. Ik heb haar nog steeds vast en wil haar zo graag zoenen, maar dit is niet echt het geschikte moment. Ik geniet van elke knuffel die ik haar geef, van elke kus of zoen, van de momenten dat we samen lachen een vooral als ze me plaagt. Met mijn boner bijvoorbeeld. Ik kan niet meer zonder haar. We staan al 5 minuten zo en dan laat ze me voorzichtig los. Alsof ze niet wilt, maar moet, omdat er andere mensen in ons huis zijn. Fleur is al gecontroleerd, en moet natuurlijk de wonden laten herstellen, maar hoeft gelukkig niet naar het ziekenhuis, want dat zou ik echt niet aankunnen.

Het is avond. Ik en Fleur zijn moe. We hebben nog niks tegen elkaar gezegd. Alleen geknuffeld, maar niet gezoend. Ik wil haar lippen voelen. Ook al zijn ze nu zo droog. Ik moet ze voelen. Ik en Fleur kijken elkaar alleen aan en lopen dan naar boven. Precies wetende dat ze moe is. Met elkaars blik begrijpen we elkaar. Ik schraap mijn keel en Fleur draait zich geschrokken om. ‘’Mag ik je wonden zien?’’ vraag ik voorzichtig aan haar. Ze kijkt twijfelachtig. Ik wil ze zien, voor haar zorgen en kijken wat die klootzakken haar hebben gedaan. Ze knikt en begint zich voor mijn neus uit te kleden. Ze is naakt. Naakt staat ze voor me. Ik heb haar naakt gezien, maar niet zo. Ik loop naar haar toe en begin bij haar gezicht. Op elk plekje waar bloed zit, een schram, of een blauwe plek, druk ik een kusje.

POV FLEUR

Hij geeft me kusjes. Overal. Over mijn hele lichaam, maar dan valt hem iets op. De grote blauwe plek op mijn geslacht. Ja. Ik ben verkracht en geschopt op die plekken. Ja. Ik kijk onzeker, maar dan doet Ivar iets wat me minder onzeker maakt. Hij tilt me op en legt me heel zachtjes op het bed. Hij kust van mijn  oorlel door naar mijn borst, naar mijn navel en dan, zo, op mijn geslacht. Ik kreun. Van genot. ‘’Ivar.’’ Klinkt mijn schorre stem, van al het huilen en schreeuwen. ‘’ja?’’ NEEM ME!! Wil ik schreeuwen. Ik probeer de moed bij elkaar te schrapen. ‘’Neem me.’’ Floept er dan zomaar uit mijn mond. Ik sla mijn hand voor mijn mond en begin te giechelen als een klein schoolmeisje. Ivar begint ook te lachen, maar het loopt uit op een spannende, luidruchtige, emotionele avond.

‘’ZZZZZZ…’’ ‘’ZZZZZZ…’’ ‘’ZZZZZZ…’’ ik open mijn ogen en zie dat Ivar naast me ook wakker wordt. Het is mijn telefoon die overgaat. Ik neem op. ‘’hallo?’’ vraag ik schor. ‘’Hallo mevrouw. Ik wou u even mededelen dat uw vader en ex vriend in de gevangenis zitten voor 20 jaar. Voor stalken, mishandeling en bedreiging.’’ ‘’dank u wel.’’ En ik hang op. BLIJHEID OVERAL. Gister de avond en dan nu dit. Het kan niet beter. Ivar kijkt me vragend aan en al snel leg ik het hem uit. We knuffelen elkaar en zoenen. Gister was een emotionele avond, maar nu voelt het echt even alsof ik in de hemel ben. Bij mijn moeder. Alles zoals het hoort te zijn. Ik heb zo een geluk dat ik Ivar die dag heb zien lopen. Mijn dag kan niet meer stuk!!

 -------------------------------------

nieuw stukje met geen drama. :) hope u enjoy

xxH