De lotsbestemming.

De waarheid is hard ...

Ik blies een plukje haar van voor mijn ogen en sprong opzij. Net op tijd om Annabeth te ontwijken. Ze sprong op me af, zag te laat dat ik al lang weg was gesprongen en viel in de zetel. Ik was op de tafel geland en lachte. Wat ik beter dus niet had gedaan want ik schoof uit over het tafel laken en kwam naast Frank in de andere zetel terecht. Hij was zo verschoten dat er in plaats van een jongen een eend naast mij zat. Annabeth en ik schoten in de lach. We lachten zo hard dat Drew er van wakker werd ( hij lag in het slaap op een van de keuken stoelen.) en hij had nog luide muziek in zijn oren. Onze lach werd verruild voor een zuur gezicht toen de schoolbel ging. We namen allemaal onze rugzak en liepen naar de deur. Ik wachte even tot dat iedereen naar buiten was. Nu waren Drew en ik alleen. Hij had het gisteren aangevraagd en ik had natuurlijk ja gezegd. Dus ik gaf hem een knuffel , wenste hem sucses en liep de deur uit. Ik had eerst Nederlands. Snik.

Na de les moest ik lang het wetenschaps lokaal. Ik zag Drew naar buitenlopen. Ik wou naar hem toe gaan, maar ik bleef staan. Noemie ( een populair meisje, dat denkt dat alles om haar draait en dat ze alles krijgt wat haar hart begeert) liep naar hem toe. Ze duwde hem tegen de muur en kuste hem ( op de mond). Maar het ergste was dat hij haar niet wegduwde. Hij bleef gewoon stokstijf staan. Ik was zo woedend dat ik dat lesuur niet naar de les ben gegaan. Tijdens de pauze ging ik aan een tafel apart zitten, wat toch niet veel zin had. Want Annabeth en de rest kwamen al aangesneld,maar van Drew was er niks te bekennen. Hazel was de eerste die iets durfde te vragen. Is alles ok? Ik schudde mijn hoofd en moest me inhouden om niet te beginnen huilen. Heeft het met Drew te maken? Vroeg Percy. Ik knikte en begon zachtjes te snikken. Annabeth keek hem boos aan en gaf hem een stomp. Wát?! Vroeg hij. Wat is er mi..... Ze gebaarde naar me. Ow, ik zal maar beter mijn mond houden zeker. En hij zette beschaamd een stap achteruit. Wat best wel raar was want hij was bijna over niets beschaamd. Ze gaven me nog een schouderklopje en we liepn de kantine uit. Op weg naar de deur zag ik Drew samen met Naomi en haar vrienden lachen.

In de living moest ik alles uitleggen. Percy was zo kwaad dat hij bijna de al kapotte stoelen wilde mollen. Dát is míjn broer?!!, had hij zitten roepen. Gelukkig hield Annabeth hem tegen. Ze fluisterde iets in zijn oor waar hij blijkbaar erg blij van werd. Meen je dat echt? Komen ze van zover om een week te blijven logeren? Jep, antwoorde ze. Ik zal wel nokg eens langs de bib moeten voor Ella. Mij best, antwoorde Percy schouderophalend. Als ik maar niet mee moet. Die bibliothecaresse heefd iets tegen mij. Wat heb je nu weer uitgestoken, zeewierkop?, vroeg Annabeth. Jason was er ook bij, zei Percy vlug. Jij ook?! Zei Piper. Overal waar jullie twee komen moeten jullie zo nodig íets mollen. Wat hebben jullie juist gedaan? Vroeg Hazel gëintereseerd. We hebben zo een beetje de halve bibliotheek gesloopt. Annabeth sloeg haar hand voor haar ogen. Niet te geloven, zei ze. Hier ben ik dus mee samen. Ik dacht dat je tot de grootste klungels behoorde maar ik wist niet dat jij samen met Jason op nummer 1 stonden. We schoten allemaal in de lach. Tot er op de deur werd geklopt. Ik ga wel zei ik onder het lachen door. Toen ik de deur open deed werd het er precies 5 graden kouder. Voor de deur stonden twee gedaantes in donkergrijze mantels gehuld...