De lotsbestemming.

...maar liefde is nog harder.

Voor ik nog maar iets kon vragen, kwam Percy mijn kant opgerend. Hij maakte de deur los en liet ze binnen. ( wie het ook mochten zijn ) Hij sluitte de deur achter ze. De vreemde individuen deden hun mantels uit. Annabeth was de eerst die in actie kwam. Ella, riep ze uit. Tyson. Wat ben ik blij jullie te zien. Hoe zijn jullie hier eigenlijk geraakt? Regenboog, antwoorde de jongen die Tyson bleek te zijn. Regenboog? Vroeg ik. Vissenpony, antwoorde hij schouderophalend. O, ja dat. Antwoorde ik en keek naar Annabeth want ik begreep er nog steeds niks van. Ze maakte een gebaar dat leek op een paard en een vis te samen. Ah, een Hippocampus, riep ik uit. Dat kwam er mischien een beetje te luid uit. En ik werd knal rood. Willen jullie iets drinken? Vroeg ik. Om vlug van onderwerp te veranderen. Nectar, zei Tyson. Of hij vroeg het, het is nogal moeilijk om het verschil te horen. Sorry bro, zei Percy. Maar hier hebben wij geen nectar. Maar wel chocomelk, riep Leo uit. Leo!!! riepen we. Chocomelk ? Vroeg Tyson met een scheven blik. Nog nooit gedronken. Kom maar mee naar de hemel, zei Leo.(De frigo dus). En liep samen met Tyson de keuken in. Oef, zei Frank. Van Leo zijn we nu ook van af. We keken hem met een grijns aan en schoten daarna in de lach. Frank rolde even met zijn ogen en volgde ons voorbeeld. Toen we waren uitgelachen ,geeuwde ik eens en zei; Ik ga beter maar gaan slapen. Morgen is er een grote test van Wiskunde, Bleuu. Ik zei de rest gedach en liep de trap op, recht naar mijn kamer. Ik deed de deur achter me op slot en deed mijn pyjama aan. Stapte naar mijn bed, voor ik er in stapte aarzelde ik even. Maar de verleiding van vers gewassen lakens en kussens was te groot dus dook ik het bed in.

Die ochtend liep ik naar de refter om te ondbijten. En zag het gebruikelijke groepje jongens staan. Maar er was iets anders. Ze stonden niet met elkaars eten te gooien of Luke's gezicht in zijn cornflakes te duwen. Ze stonden gewoon te praten. Waneer ik wat dichter bij ging staan zag ik dat er een nieuwe jongen bij was. Hij was gespierd en had licht bruin haar dat mooi in een richting lag. Ik stond even te kijken hoe knap hij wel was. Tot dat Percy op mijn schouder tikte, en zag dat ik aan het staren was. Hu, vroeg ik. O, ja. Ondbijten juist ja. Ik glimlachte flauwtjes en nam een plateau, zette er wat fruitsla en yoghurt op en liep naar een nog vrije tafel . Toen iedereen aan tafel was gaan zitten was ik aan die jongen van daarnet aan het denken. Ik mompelde iets wat ik zelf niet goed wist en roerde in mijn yoghurt. Waarom is verliefd zijn toch zo stom. En al zeker op twee jongens te gelijk. Toen ik opkeek zag ik iedereen aan tafel naar mij kijken. ( behalve Leo en Tyson die maar niet konden ophouden hoe lekker chocomelk wel is.) "Heb ik de laatste paar zinnen luidop gezegd? " vroeg ik. Percy en Jason knikte heftig, terwijl Annabeth hen een stomp gaf. Ik zakte bijna van schaamte in de grond. Toen hazel zei, Hey, trek het je maar niet aan. Ik kon ook eerst niet geloven dat ik op deze klungel zou vallen. En ze wees naar Frank, die nietsvermoedend zijn boterham verder op at. Halverwegen zijn hap stopte hij en keek ons aan. Slikte zijn botherham door en zei, Als hier nu niet zo veel mensen waren dan was ik al lang in een cobra veranderd en had jullie gebeten. We keken elkaar aan en schoten in de lach. Leo en Tyson die de lachbuien nu ook hoorde keken ons verbaast aan en dan naar de mokkende Frank. Tyson keek Leo aan en trok zijn schouders op. Hebben we iets gemist? ,vroeg Leo. Oh, nee niks. Zei ik. Gewoon een sarcastische opmerking van Frank. En we lachten verder.

Als ik de klas uitliep zag ik een poster met vele kleuren op de muur hangen. Er stond op kerst ball op 16 december. " Eum", zei ik en wenkte Annabeth. Is dat elk jaar? Ja, elk jaar. Vorig jaar was het een grote catastrofe. Ik keek haar fronsend aan.ik leg het je wel uit op de kamer. Ze glimlachte even en liep dan richtig kamer.

Waarom duurt het toch zo lang. Annabeth zei dat ze me ging helpen met mijn huiswerk maar ze zit al een kwartier op het toilet. Toen ik juist wou gaan zitten in de zetel om mijn smsen te chekken werd er op de deur geklopt. Ik stond al mokkend op en mompelde, Wie kan dat nu nog zijn op dit uur? Ik deed bruut de deur open en was klaar om iemand een deur in zijn gezicht te geven, tot ik zag dat het de nieuwe jongen was schaamde ik me dood. Het was me nog niet eerder opgevallen maar zijn ogen waren hemels blauw. Niet zoals Jason, maar hij straalde iets positief en warms uit. Hij stak zijn hand uit, Hey ik ben Charlie. Jij bent Lena, juist? Ik knikte. Wel eum, zou je mischien eens met me uit willen gaan. Hij bloosde en glimlachte. Ik was zo met verstoming geslagen dat ik niks kon uitbrengen. Eum, ja. Ja,graag. Ok, zei hij. Dan zie ik je morgen op het plein? Bij de oude eik? Ja, tot morgen. Charlie wou zich juist omdraaien waneer Drew de deur van de jongenskamer open deed. Ik wierp hem een vernietigende blik. Hij leek gechoceerd dat ik met een andere jongen ging daten (wat hij hoogst waarschijnlijk ook was). Hij paseerde ons en liep langs mij de living in."Die zag er niet goed gezind uit",zei Charlie met zijn arm rond zijn nek. Nop,is hij hoogst waarschijnlijk ook niet.zei ik met een blik over mijn schouder. Ik zag Drew nog net neerplofen in de zetel en zijn handen voor zijn ogen slaan. Ik voelde een steek in mijn borst. Wat had ik toch gedaan.