Ακολουθει ένα αρκετά προσωπικό κεφάλαιο και κάπως embarrassing, ακόμα και με την απουσία ανατριχιαστικων λεπτομερειών💁
Λοιπόν μετά αφού τα είπαμε όλα, πιστεύω ότι θα πρεπε να σας πω και την δική μου ιστορία (a.k.a probably expose). Προσωπικά μιλάω ανοιχτά για αυτό καθώς δεν είναι κάτι για το οποίο ντρέπομαι.
Λοιπόν η ιστορία μας αρχίζει στα τέλη Δ' Δημοτικού, εγώ εκείνη την εποχή ήμουν κάπως "main character", κοινωνικός, λίγο κλαψομούνης και είχα και μια μικρή εκεντρικότητα (αρχίδια καπαμά ο Νταλί μπροστά μου νορμάλ ήτανε) καθώς το χόμπι μου ήταν να μαθαίνω συνέχεια πράγματα και είχα ψωνιστεί λίγο με το γεγονός ότι έκανα IQ test και μου έβγαλε αρκετά μεγάλο ποσοστό (149 νομίζω, αν και τρ θυμήθηκα να το ξανακάνω). Βασικά τα λέω κάπως υπερβολικά τώρα. ✨ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΛΑ ΠΙΟ BOSSY ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ MEMES ΚΑΙ ΛΙΓΟ NERD✨
Ωραία, από ένα αστείο κάπως απρόοπτο γεγονός Τελη Δ' δημοτικού, Ξαφνικά άρχισαν να με απασχολούν υπαρξιακά θέματα καθώς και άρχισα να έχω πολλές φοβίες και να αγχώνομαι με τα πάντα (όχι τα αρκούδια).
Και προσπαθούσα να παλεύω με αυτές και τις περίεργες σκέψεις και τίς φοβίες όπου μόνο εγώ μπορούσα να τις πολεμισω και να τις διώξω. Οι γονείς μου νοιωασν σαν να έχασαν το παιδί τούς και εγώ τον εαυτό μου.
Έτσι άρχιζα να απομονώνομαι και εγώ, ο κόσμος ξέχασε ότι ήμουν και άρχισαν να βλέπουν σε εμένα το πρόσωπο του αδύναμου και του περίεργου. Όσο πέρναγαν τα χρόνια τόσο πιο χωμένος στη σκέψη μου και στα όνειρα μου ήμουν, ήθελα να ζήσω σε ένα κόσμο όπου ήμουν main character και ο κόσμος θα με σεβόταν, όπου θα είχα δύναμη και η γνώμη μου θα λαμβάνονταν υπ όψη.
Όσο για την καθημερινότητα, ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ο κόσμος δεν με συμπάθουσε και με εκμεταλλευόταν κάπως, η εκεντρικότητα μου γινόταν θέμα συζητήσεων και οι άλλοι με έβλεπαν ακαταλαβίστικο και δεν διαφωνώ.
Εννοείται πως με όλα αυτά οι γονείς μου θα επικοινωνούσαν με κάποιον ειδικό σε θέματα ψυχικής υγείας. Μπορεί να ήταν κάτι από το υπερβολικό άγχος μπορεί και να είχα Τάσεις προς Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (OCD), καθώς μου έβγαινε με ψυχαναγκασμούς πάντως δεν ήμουν κανένας Σχιζοφρένης Δολοφόνος με το Πριόνι
Ψυχαναγκασμός δεν είναι μόνο να θέλεις να είναι όλα τακτοποιημένα (είμαι τσακωμένος με την οργάνωση χρόνια τώρα) αλλά το να νομίζεις ότι θα συμβεί κάτι κακο αν δεν κάνεις κάτι σωστά (π.χ φοβάσαι ότι θα σπάσει ο κολλητός σου το πόδι του επειδή πάτησες στη γραμμή του πεζοδρομίου), ναι ακούγεται τέρμα παράλογο αλλά η σκέψη πως μπορεί ένα λάθος να αλλάξει τον χωροχρόνο.
YOU ARE READING
✨Το Πχιο Αικονικ Βιβλιο Για Εφήβους ✨
HumorΑυτό δεν είναι ένα απλό βιβλίο για εφήβους Δεν είναι γραμμένο από έναν παιδοψυχολογο ή ειδικό ή μεγάλο Είναι ένα βιβλίο τίγκα στο αυτοσαρκασμό και στα μπινελίκια. Είναι ένα βιβλίο που αντιμετωπίζει την ζωή με χιούμορ και με μια ιδεαλιστική πλευρά. Ε...
