Forgotten Night (COMPLETED)

Chapter 35

"Are you sure you don't have any plans this day?" Pang ilang beses ng tanong sa akin iyan ni Luther.

"Yeah. I'm 100% sure Luther. Don't worry and just go to work you'll going to be late-"

"Who cares I own that company."

Napairap ako nang dahil doon. Minsan paranoid din ang isang ito.
Pero sa huli ay tumango siya at saka bumuntong hininga.

"All right I'm going." Paalam niya na tinanguhan ko lang.

Maiiwan na naman kami ni Baby Amari dito na kaming dalawa na naman.

Mabuti nalang at sa mga ganitong oras ay tulog pa ito. Maagang nagigising tas matutulog din kapag alas otso. And that is the right time for me to do my errands in this house.
She is peacefully sleeping in the stroller hindi ko naman pwedeng iwan sa kwarto nito at baka umiyak kapag nagising.

But I place her on a place ba hindi siya maabot ng alikabok.

I am busilly removing the curtain dahil balak kong palitan iyon when a doorbell interupted me.

A visitor?

But I doubt it. Siguro parcel lang iyon. Mahilig kasi si Luther ng ganun. Lalo na sa pagkain. Pero mukhang napaaga naman ata. Malayo pa ang lunch time. Nagkibit balikat nalang ako at saka pumunta sa may pintuan. Since Luther's house is found in an exclusive village ay wala itong gate.

Sumilip muna ako sa peephole. But then I just saw a bunch of flowers. Napataas ang kilay ko ano na naman kaya ang pakulo ng lalaking iyon bakit may pabulaklak siya?

Nagkibit balikat ako and decided to open the door.

Pero para akong nabato when I've done that. Nanlaki ang mata ko dahil sa gulat. Nakatitig lang sa mukha ng taong nasa harapan ko. He is staring at me.

Kumabog ng malakas ang puso ko. And in an instant parang hindi ko alam ang gagawin ko. My mind goes blank literally.

Basta hindi ako makapaniwala na nandito siya sa harapan ko.

But then the shock that I've felt turned into a new one.

Pangungulila.

I miss him.

So bad.

Napahinga ako ng malalim dahil feeling ko nahihirapan akong huminga. I can feel that my eyes is getting warm. Is it because I wanted to cry right now.

"What are you doing here Quiro?" At sa wakas nahanap ko na din ang boses ko para tanungin iyan. Yes, Quiro is in my doorstep. Iba pa rin talaga kapag nakita ko siya sa malayo compared sa ganito na napakalapit na.

I want to throw myself into his arm and hug him. But that is so awkward to do so lalo pa isang taon na din noong huli kaming nagkita.

"Looking for you." He answered with that blank face of him. Hindi ko tuloy alam if namiss din niya ako or what.
He take a glance on the flower that he is holding at saka niya iniabot sa akin iyon. Napalunok pa ako at saka nag alinlangan kung kukunin ko ba but in the end inabot ko nalang.

At kahit na puno ng awkwardness yung nararamdaman ko ay pinapasok ko siya sa loob ng bahay and offered him a juice. Kaya naman naiwan siya sa may salas na medyo magulo dahil nga nagkalat ang mga kurtina na inalis ko.

Habang inihahanda ko iyon ay narinig ko na umiyak si baby Amari. Shit nagising na ang bata. But that's only for awhile kaya nakahinga ako ng maluwag. Nakatulog ulit siguro.

Pero napasinghap ako noong mabungaran ko ang isang eksena sa may sala noong pabalik na ako. I gulp at saka namawis ang aking mga palad.

Hinihele ni Quiro si baby Amari. Pero imbes na matulog ang bata ay humahagikgik ito.
Napansin ata ni Quiro na nakatingin ako sa kanya kaya sinulyapan niya ako ng tingin. Kinakabahan akong lumapit sa kanila.