(NO) COLORS FT. TXT

2. In het ziekenhuis...

POV Nora:

Ik, mijn ouders en de ouders van Y/N zijn hier in het ziekenhuis. We moeten wachten totdat ze wakker wordt. Dan pas kunnen ze kijken wat er aan de hand is. Hoelang gaat dit nog duren? Waarom moet dit haar overkomen? Mijn ouders besluiten om weg te gaan, terug naar huis omdat ze ook nog voor de rest van het gezin moeten zorgen. Gelukkig mag ik wel blijven.

Een half uur later...

Ik staar naar de muur, en dan hoor ik iets zachts. ''Wa-aar b-ben ik-k?'' ''Y/N, ben je wakker?'' vraag ik. "Heb je ergens pijn?'' Vragen haar ouders. Ik zie haar naar het plafond kijken. Ze gilt zachtjes. "Gurl what's wrong?'' Vraag ik. ''G-geen k-kleur-ren'' stottert ze. ''Wat!'' Roepen haar ouders en ik tegelijk. "Dokter, nu'' Zegt haar moeder. Ze klinkt heel bezorgt. Er komt een dokter binnen gerent. ''Wat is er?'' Vraagt de dokter. ''Ze kan geen kleuren zien volgens mij" antwoord haar moeder. ''We moeten haar nu onderzoeken.'' ''Oké...'' Antwoorden haar ouders.

Twee uur later...

''Ehm, we weten niet wat er aan de hand is met haar. Dus we hebben besloten dat ze naar huis mag, en dat jullie gelijk moeten bellen als ze iets raars doet. We willen aanstaande woensdag nog een onderzoek doen, en kijken of we dan wel iets kunnen vinden. Is dat goed?'' ''Ja hoor.'' Antwoord haar vader. ''Oké hier is het nummer dat u moet bellen. En ze kan gewoon nog lopen dus er is geen rolstoel nodig.'' Zegt de dokter. ''Oké, zeer bedankt, dokter.'' Zeggen haar ouders, en ik laat Y/N haar arm op mijn schouders rusten. ''Alles goed bestie?'' Vraag ik. ''Ja wel, behalve het feit dat ik soms wel kleuren zie en soms niet. Het voelt raar...'' Antwoord ze. ''Bedankt voor de info, Y/N.'' Zeg ik. ''Ehm, mag ik heel misschien bij Y/N blijven logeren?'' Vraag ik aan haar ouders. ''Ja hoor, ik denk dat ze dat wel fijn vindt." Antwoord haar moeder enthousiast. Ik kijk naar Y/N en ze lacht en knikt. ''Ik bel mijn moeder wel zodat ze wat spullen kan komen brengen.'' Zeg ik. ''Fijn.'' Antwoord haar vader. We lopen met z'n allen naar de auto, en praten een beetje. ''Je zei toch dat je soms wel kleuren kan zien?'' Vraag ik. ''Ja, hoezo?'' ''Nou, ik denk dat we erachter moeten komen wanneer je wel kleuren kan zien.'' Zeg ik. ''Nou, ik kan kleuren zien als ik jou of mijn ouders aankijk, maar als ik wegkijk wordt alles kleurloos.'' Zegt ze terwijl ze me een beetje zielig aankijkt. ''Yah, don't worry gurl, we komen er wel achter.'' Zeg ik troostend. ''Denk je?'' ''Tuurlijk, echt wel.'' Beantwoord ik haar. ''Wacht eens even... Kut kut kut, nee. Dit mag niet gebeuren!'' Zegt ze. ''What's wrong?'' Vraag ik bezorgd. ''Wat nou als ik geen kleuren kan zien als ik naar mijn posters en photocards kijk!'' ''Ehm ja... Dat kan misschien een probleem zijn. Maar... Dat weten we nog niet, dus maak je geen zorgen.'' Zeg ik. Dit moet echt heel vervelend voor haar zijn. ''Wacht zie je nu kleuren?'' Vraag ik. ''Ja, alleen heel soms even niet, ik weet niet waarom.'' ''Oké beter dat je nog kleuren ziet.'' "Wat dacht je dan, dat ik gewoon helemaal geen kleuren meer kan zien?'' Vraagt ze. ''Het zou toch kunnen, dat de momenten waarop je kleuren kan zien steeds minder worden?'' Oh wacht, dat had ik niet moeten zeggen, nu maak ik haar banger. ''Nee nee nee, dat gaat niet gebeuren hoor.'' Zeg ik dan maar. ''Weet je het zeker?'' Vraagt ze. "Ja.'' Zeg ik. Ugh, dit duurt te lang, ik wil weten of Y/N nog kleur kan zien in haar kamer.

- Ik verveel me en heb niets beters te doen dan schrijven... Dus ik dacht laat ik maar gwn nog een deel online gooien om jullie te vermaken als jullie je vervelen. So yeah, btw sorry als er in de volgende hoofdstukken veel mensen voorbij komen... En natuurlijk staat er weer een song bovenaan dit hoofdstuk! -

682 woorden