sometimes

sometimes⁹

hanagaki takemichi, son kez aynadaki yansımasına bakmıştı. "fiyakalı olmuşum." dedi ve yüzünde garip bir gülümse ile kendini süzdü. aslında fiyakalı falan olmamıştı, tam bir fiyaskoydu. modanın ne olduğundan haberi bile yoktu, yani gören kişi onu böyle sanırdı. altında siyah adidas eşofman vardı, çizgili olanlardan... üstünde kırmızı bir gömlek vardı salaştı onun içine ise ünicorn kusmuğuna benzeyen gökkuşağının tişörtün ırzına geçtiği bir tişört vardı. ayağına ise terlik giymişti.

kapıyı açıp dışarıya çıktığında sano manjiro'yu görmeyi beklemiyordu. sano manjiro'da onu bu kadar iğrenç bir şekilde görmeyi beklememişti. "tanrım, moda ağlıyor şu an! takemitchy bu ne hâl?" dedi şokla. hayır, işin garip tarafı oğlanın zevksizliğine rağmen onu güzel bulmasıydı.

"çok fiyakalı olmuş değil mi?"

"bence bugün direkt doktora gidelim... gözlerin kör olmuş senin." dedi, sano manjiro ve iç çekti. "hadi içeriye gir üstünü değiştirelim."

"neden?"

"çünkü çok dikkat çekiyorsun ondan."

"ay, tamam." dedi, kapıdan çekildi onun içeriye girmesini bekledi. "sanki senin evin amk, hiç çekinmiyorsun." diye söylendi. "duymamış gibi yapacağım, takemitchy ama bir daha bana küfür edeyim deme." hanagaki takemichi duyduğu soğuk ses karşısında yutkundu. sano manjiro ise evin odalarının kapısını açıp içeriye bakıyor onun odasını arıyordu ki ikinci kapıda bulmuştu. hanagaki takemichi şimdiden bu çocuk yüzünden çok yorulmuştu.

sano manjiro ise oğlanın dolabını karıştırmakla meşguldü. bir iki düzgün bir şey güç bela bulmuştu, hanagaki takemichi gerçekten zevksiz adamın tekiydi. gri bir tişört bulmuştu, siyah düz bir eşofman bunları ona uzattığın da diğeri göz devirdi. gerçekten o kasvetli şeyleri giymek istemiyordu ama karşı çıkmadı. sano manjiro odadan çıkar çıkmaz da üstünü değiştirdi. çıkmayacak diye çok korkmuştu.

"anca giyindin, iki parça bir şeydi." diye mızmızlanan sano manjiro'ya göz devirdi hanagaki takemichi. "geldim işte ya." diye söylendikten sonra onun kolundan tutup evde çıkarttı. sano manjiro pis bir sırıtma takındı, "evde takılırız diyordum."

"bok, yok sana ev falan." diye, yükseldi hanagaki takemichi. evde elleşip sonra da biz sevgili değiliz, muhabbetini yaşamak istemiyordu. çünkü kalbi aşırı kırılıyordu ve anlam yükleyemiyordu bu olaya.

"nedenmiş?"

"çünkü gay değilsin." hanagaki takemichi bunu der demez sano manjiro kahkahayı patlattı. demek ki oğlan buna takılmıştı, yanına yaklaştı ve saçlarını karıştırdı. saçları yumuşaktı ona ölen köpeğini hatırlatıyordu. "böyle davranma. " dedi, hanagaki takemichi kızaran yanakları gizlemek için kafasını yere eğdi.

"nasıl davranıyorum?"

"samimi?"

"davranamaz mıyım?"

"kalbim bir garip oluyor." hanagaki takemichi tüm dürüstlüğü ile cevap verdi. kafasını kaldırdığı an da oğlanla burun buruna gelmişti, hangi ara sano manjiro onunla bu kadar yakınlaşmıştı. gözleri buluşunca ikisi de nefesinin kesildiğini hissetti. büyük güçlü bir çekim vardı aralarında, bu inkar edilemezdi.

tam öpüşeceklerdi ki hanagaki takemichi hızla geriye çekildi. sano manjiro'nun şaşkınlıkla ona baktığını umursamadan merdivenleri hızla inmeye başladı. onu öpmek istemiyordu çünkü duramayacağından korkuyordu. sano manjiro ona göz devirdi, öpse ne olurdu sanki sadece bir öpücüktü değil mi?

hanagaki takemichi şokla karşındaki motora bakarken sano manjiro seke seke merdivenlerden iniyordu. "bu ne?" diye sordu, hanagaki takemichi. "motor, kör müsün?" sano manjiro aşağılayıcı bir şekilde konuştuğunda hanagaki takemichi yutkundu. "ona binmem"