"တုံတင်နံပါတ် ၄၈ ဝင်လို့ရပါပြီရှင်။"
သူနာပြုဆရာမလေး၏ သတိပေးသံကြောင့် အခန်းထဲဝင်ရန် သူ့အဘွားကို တွဲထူလိုက်သည်။
"ဘွား... ထသားတို့ အလှည့်ရောက်ပြီ။"
ထိုင်ရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းထကာ သူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အားပြုရင်း တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်နေသော အဘွားကို သူ မငြိုငြင်နိုင်။
ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမရှိတော့သော သူ့ကို ထမင်းလိပ်ဆိုင်လေးဖွင့်ရင်း ဘွားကသာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရသည်။ အခု ဘွားအသက်ကြီးလာတော့ သူက တစ်လှည့်ပြန်၍ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည် မဟုတ်လား။
──────
ခေတ်မီဆေးရုံဖြစ်တာကြောင့် ရွာကဆေးရုံတွေနဲ့ မတူစွာ အရာရာက ကွဲပြားနေသည်။
အခန်းတံခါးကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲ မသိ၍ ပင်ကိုယ်မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေနဲ့သာ ရပ်ကာ စူးစမ်းကြည့်နေမိသည်။ သူ့ကိုနားလည်ဟန်တူသော သူနာပြုဆရာမလေးက မှန်တံခါးကို တစ်ဖက်သို့ဆွဲဖွင့်ပေးလိုက်ရာ သူ ရှက်ပြုံးလေးပြုံးကာ ဂုတ်ကိုလက်ဖြင့်ပွတ်လိုက်မိသည်။
"ကျေး... ကျေးဇူးပါနော်။ ကျွန်တော် မဖွင့်တတ်လို့..."
သူ့ကျေးဇူးတင်စကားကို ဆရာမလေးက အေးချမ်းသောအပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ အသိအမှတ်ပြုပေးလာသည်။
ရွာဆေးရုံက Nurse မကြီးတွေလို အပေါက်မဆိုးဘူး...
အခန်းထဲရောက်တော့ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဆရာဝန်ဖြစ်ဟန်တူသော ဂျူတီကုတ်အဖြူရောင်ဝတ်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။
အသားအရေက ကြည်လင်နေပြီး ဆံပင်အုပ်အုပ်လေးတွေက နဖူးပေါ် ဝဲကျနေကာ ရုပ်ရှင်ထဲက မင်းသားတစ်ယောက်လိုပင်။ စားပွဲပေါ်တင်ထားသော လက်ချောင်းသေးသေးလေးတွေကလည်း သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ယှဉ်ရင်အလွန်သေးသွယ်နေပြီး လက်သည်းထိပ်လေးတွေကို ညီညီညာညာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ညှပ်ထားသည်။
ဒီဆရာဝန်ကိုသာ ဆေးရုံမှာမဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်နေရာမှာတွေ့မိရင် သူ့ထက်ငယ်တဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်မိမှာ အမှန်။
