GCF Entertainment နဲ့ interviewအစီစဉ်
ပြီးသွားတဲ့အချိန်က နေ့လယ်3နာရီခန့်ရှိပြီ။ အနည်းငယ်ပင်ပန်းနေတာကြောင့် သူအိမ်ကိုပဲပြန်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အလာတုန်းကလိုပဲ GCFရဲ့ တာဝန်ရှိသူအမျိူသားနဲ့ Driver ကလိုက်ပို့ပေးတယ်။
*ကျွန်တော်တို့ CEOက Dr Park ကိုညနေစာကျွေးပါရစေလို့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်*ဆိုပြီး လီဒုံဝူးကပြောလာတာကိုလက်ခံထားတာကြောင့် ညနေ 6နာရီတော့ သူအပြင်ပြန်ထွက်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်ကိစ္စမရှိ။ ပင်ပန်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်ဟာ ရေချိုးလိုက်ရင်တော့လန်းဆန်းသွားမှာပင်။
"ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး......"
လေးလေးစားစားနှုတ်ဆက်စကားဟာ
မထူးဆန်းလှပေမယ့် 90°အထိဦးညွှတ်တာကတော့ သူ့စိတ်ထဲတစ်မျိုးခံစားရစေတယ်။
ပြောရရင် သူ့လိုအပြင်လူတစ်ယောက်ကို
ဒီလောက်ကြီးရိုသေဖို့မကောင်းဘူးလို့ထင်မိတာပဲ။
သူနေတဲ့နှစ်ထပ်တိုက်လေးထဲကိုဝင်လာခဲ့ပြီးတော့ အိပ်ခန်းထဲကိုတန်းဝင်လာခဲ့ကာ အိပ်ရာပေါ်မှာခြေပစ်လက်ပစ်လှဲချမိတာပဲ။ ညနေစာစားဖို့အချိန်က 6နာရီဆိုတော့ နားဖို့ အချိန် 2နာရီလောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေးရသေးတယ်။
ဖုန်းကိုထုတ်ကာ Alarm ပေးလိုက်ပြီးတော့ သူမျက်စိမှိတ်ကာငြိမ်နေလိုက်တယ်။
အခန်းထဲမှာလွင့်ပျံနေတဲ့ ရနံ့ဖျော့ဖျော့လေးကို သတိပြုမိတော့ GCFမှာ သူ့ကိုနှိပ်ပေးခဲ့တဲ့ကောင်လေးအကြောင်းကိုတွေးမိတယ်။
"Ahh.....နာမည်သ်ိအောင်လုပ်ခဲ့ရမှာ..."
တစ်ကိုယ်တည်းရေရွတ်လိုက်ပြီးတော့ အလိုမကျစွာနဲ့ အိပ်ယာပေါ်မှာဘယ်ညာလူးလှိမ့်မိတယ်။အခုတော့လည်း Dr Park ဆိုတဲ့နာမည်ကြီးဆရာဝန်အဖြစ်ကနေ Park Jimin ဆိုတဲ့လူငယ်လေးအဖြစ် အသက်ဝင်လာခဲ့တယ်။
"နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့နာမည်လောက်တော့သိအောင်လုပ်ရမယ်...."
တစ်ကိုယ်တည်းကြွေးကြော်ကာ သူစိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။
ဒီနေ့ သူ့စိတ်ကူးထဲကပုံစံနဲ့ အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကို ဆုံခဲ့ရပြီး လွဲချော်စွာနဲ့နှစ်ယောက်လုံးအကြောင်းဘာမှသိမလာခဲ့။ အယုတ်စွဆုံး နာမည်လေးတောင် မသိခဲ့တာကတော့ သိပ်ကိုလွန်သွားခဲ့ပြီမဟုတ်လား။
