Gebroken Beloftes

De borden zijn niet als enige gebroken

"Wat deed jij eigenlijk bij mij op school?" Vraag ik aan Matthy terwijl ik op zijn bed ga zitten. "Dat doet er niet toe." Mompelt Matthy. "Wat dan wel?" Tuurlijk reageert hij daar niet op. "Matthy kom op." Geen enkele reactie. Nou ja, toch wel. Hij krijgt weer die tranen in zijn ogen. "Ga weg Fleur." Zegt Matthy. Tuurlijk zegt hij dat. Ik steek mijn middelvinger naar hem op en dan verdwijn ik weer uit zijn vreselijk rommelige kamer. Overal lagen kapotte dingen. Wat is er toch met Matthy? Blijkbaar wilt hij het me niet laten zien, want telkens als hij toch maar iets van emoties krijgt, stuurt hij me weg. Ik begin er gek van te worden. Ik hoor opeens weer allemaal gekke geluiden uit Matthy's kamer komen. Het lijkt alsof er weer glas breekt. Raoul komt al uit zijn kamer. "Wat is er gebeurd?" Ik haal mijn schouders op. "Ja weet ik veel, het komt uit Matthy's kamer. Het lijkt alsof hij weer met glazen aan het gooien is." "Weer?" Vraagt Raoul terwijl hij me verbaasd aankijkt. De geluiden lijken maar niet te stoppen, het lijkt alsof hij duizenden glazen aan het gooien is. "Kom nou maar gewoon." Net als wij binnenkomen stoppen de geluiden. Matthy zit weer op de grond. Weer huilend. Weer met gebroken dingen om hem heen. Deze keer zijn het borden, lijkt wel. Raoul kijkt mij kort aan, dan loopt hij naar Matthy toe en gaat hij ernaast zitten. "Hee Maatje." Zegt hij terwijl hij een arm om Matthy heen slaat. Geen enkele reactie. Matthy staart naar voren. Ik zucht. Misschien iets te hard, want Matthy hoorde het. Hij kijkt me aan. Raoul probeert tegen Matthy te praten, Maar Matthy blijft me aanstaren met zijn huilende ogen. Het lijkt alsof het alleen Matthy en ik zijn in deze kamer, alsof we Raoul volledig vergeten zijn.