Gebroken Beloftes

POV: Matthy

Ik stap het huis binnen en een kille sfeer treedt mijn lichaam binnen. Het heeft me rillingen. Ik kijk om me heen. Het is helemaal stil, niemand te bekennen. Geen Robbie, geen fleur of de andere jongens die misschien al thuis gekomen zijn. Niemand. Ik schrik ook als ik de trap opeens hoor kraken. Ik kijk om. Oh, Robbie is er wel. "Waar is Fleur?" Vraag ik rustig aan Robbie terwijl ik mijn jas uittrek. Robbie kijkt op. "Is ze hier niet dan?" Ik kijk Robbie verward aan. "Nee volgens mij niet." Fleur, het zusje van Robbie. Geen idee hoe ik me voel over het feit dat ze hier is komen wonen. Het is wel leuk om iemand erbij te hebben, en ik dacht dat het gezelliger zou zijn. Ze lijkt me namelijk wel een gezellig persoon. Maar ze moet haar plek nog vinden hier. Ook de band tussen haar en Robbie is niet al te best, ze hebben teveel meegemaakt. Robbie kijkt me verbaasd aan en loopt naar de trap. "FLEUR!" Schreeuwt hij. Er gaat een deur open. Robbie glimlacht. "Oh daar is ze al." We zijn allebei opgelucht tot we zien dat Raoul naar beneden komt. "Zoek je Fleur?" Robbie haalt zijn schouders op. "Nou ja zoeken.. ze is waarschijnlijk gewoon ergens hier in huis. Maar waar is nog de vraag." Ik loop naar de gang. "Fleur?" Tot mijn grote verbazing is haar jas weg. Ik loop voorzichtig naar Robbie. "Rob.. haar jas hangt niet aan de kapstok." Raoul kijkt me verward aan. "Denk je dat ze naar buiten gegaan is ofzo?" Ik knik. "Gewoon een wandelingetje maken?" Robbie kijkt me bezorgd aan. "Ze gaat nooit zomaar wandelingetjes maken." Hoe weet hij dat nou weer? Ik haal mijn schouders op. "Maak je nou niet zo'n.." Robbie laat me niet uitpraten. "We gaan haar zoeken." Raoul glimlacht. "Zoeken? Je maakt een grapje hoop ik? Kijk dit weer." Ik knik. "En Fleur is al 21 he, ze kan echt wel voor zichzelf zorgen." Ik kijk naar buiten. Ik ga ook echt niet in een sneeuw storm naar buiten.. ook al is het best apart dat Fleur in een sneeuw storm naar buiten gaat. Robbie kan blijkbaar gedachtes lezen want hij trekt mij en Raoul mee naar de gang en pakt onze jassen. Ik doe mijn jas voorzichtig aan. Ik heb geen keuze. Straks is er wel iets ergs aan de hand. We lopen met z'n alle naar buiten. Het is verschrikkelijk koud. Robbie loopt naar Links, Raoul rechtdoor, Dus ik heb geen keuze en ik loop de rechterkant op. Naar het bos. Ik loop het besneeuwde bospad op. Het begint harder te sneeuwen dus ik doe mijn capuchon op mijn hoofd omdat mijn oren er anders af gaan vallen van de kou. Een bang gevoel betreedt me. Alles lijkt op elkaar, hoe ga ik ooit de weg terug vinden in deze storm? Ik zie in de verte iets bij een boom. Het lijkt op een persoon, zou dat fleur zijn? Ik loop er naartoe. Zodra ik in de buurt kom besef ik me dat het maar een bosje is, ik kijk om me heen. Waarom ben ik hier? Opeens zie ik iets bewegen bij de de plas. Nee, nee. Hier ga ik echt niet heen. Never. Ik bekijk mijn balenciaga's, ze zitten toch al helemaal onder de sneeuw. Ik beweeg me voorzichtig van het pad af. De schaduw begint steeds meer op een mens te lijken. Ik durf haast niet meer te kijken. Laat dit alsjeblieft Fleur zijn. Ik voel een harde bonk tegen mijn schouders. Ik val bijna om, ik durf mijn ogen echt niet te openen. "Matthy?" Hoor ik een vrouwelijke stem zeggen. Het is Fleur, ik weet het zeker. Ik open mijn ogen en ik knuffel haar automatisch. Pas na een paar seconden krijg ik het besef dat het eigenlijk best wel raar is, we kennen elkaar geen eens. Ik laat haar los en ik krap over mijn achterhoofd. "Sorry." Mompel ik. Ze giechelt. "Maakt niet uit joh." Ik kijk op. "Waarom ben je hier? Robbie is hartstikke bezorgd." Ze kijkt me verward aan. Haar haar zit vol met sneeuw, net als haar wimpers en haar jas. "Wat? Ik ging gewoon een rondje wandelen.." ik glimlach. "Haha, Wandelen in de sneeuw storm. Je bent echt niet goed." Ze glimlacht terug. "Toen ik ging wandelen sneeuwde het nog niet zo hard." Ik kijk om me heen. "Je bent ook helemaal van het pad af." Ze veegt verlegen een plukje uit haar gezicht. "Ik ben hier heen gelopen omdat ik hier minder hard waait door de bomen." Oh ja, Fleur heeft gelijk. De storm lijkt hier minder erg. Ik glimlach naar haar. "Zullen we dan maar terug gaan?" Ze knikt. We proberen het pad weer terug te vinden maar opeens begint het harder te sneeuwen en te waaien. Ik zie niks. Zelfs Fleur niet. Ik probeer haar hand te zoeken. Zodra ik het heb gevonden pak ik het stevig vast. Haar handen zijn koud, maar geven me toch een rare warmte. Ik durf me niet te bewegen, hetzelfde geldt voor Fleur. "Matthy! Ik zie iets in de verte volgensmij!" Gilt ze. Ik versta haar bijna niet door de harde wind, maar ze trekt me al mee. Ik heb zelfs het gevoel dat we weg kunnen vliegen. De sneeuw prikt in mijn ogen en mijn huid brandt van de kou. Even later staan we voor een houten schuurtje, of huis? Fleur klopt op de glazen deur. Niemand opent. Ze klopt nog een paar keer op de ramen en kijkt er door heen. Het staat nog vol met stoffige oude meubels. Volgens mij komen hier ook nooit mensen. Overal is mos en viezigheid op het huisje, maar het is in ieder geval een huis? Ik trek de deur klink omlaag, het is ook nog open! Het voelt illegaal dat we hier zomaar binnen dringen, maar we hebben geen enkele keuze. Fleur volgt me naar binnen. We kijken rond. Overal ligt stof en oude dingen. Fleurs handen trillen helemaal van de kou. Ik pak haar handen vast en leg mijn handen erover heen, mijn handen zijn warmer. Ik blaas voorzichtig over onze handen heen terwijl ik wrijf. Na een tijdje pak ik mijn telefoon om te kijken naar het weer. "Kutzooi, het blijft de hele nacht nog stormen." Fleur kijkt op. "Anwb bellen ofzo?" Ik schud mijn hoofd. "We zitten in een bos Fleur, de Anwb gaat ons echt niet in een bos zoeken terwijl er een sneeuw storm gaande is." Fleur knikt en opent een kastdeurtje."Matthy! Ik heb spelletjes gevonden!" Fleur wijst naar naar de kast. Ik glimlach. "Kom maar op dan."