Gebroken Beloftes

"Ik denk dat het met jou te maken heeft, Fleur."

Zijn gezicht staat in mijn hoofd gesigneerd, hij ziet er zo onschuldig uit als hij me zo aankijkt. Het is niet te geloven dat dat dezelfde Matthy is als die mij op school bespied heeft. Matthy zet me gewoon vast, vast in een doolhof. Elke stap die ik zet is verkeerd, alsof ik er niet uit kan komen. misschien heeft Matthy hier wel een goeie reden voor? Is er iets heftigs gebeurd waardoor hij zich zo gedraagt? Ik wil stoppen met hierover nadenken, ik word hier zelf helemaal gek van. Waar is die leuke Matthy heen waar ik zoveel gevoelens voor heb? Raoul gaat naast me op de bank zitten. "Er valt gewoon niet te praten met hem. Hij negeerde me gewoon. Zag je hoe raar hij jou de hele tijd aan bleef staren, alsof jij hem kon helpen?" Ik knik. "I know, hij doet sowieso heel raar tegen mij. Vanmiddag zag ik hem staan, net buiten het schoolterrein, hij stond daar tegen een boom mij ook weer aan te staren." Raoul kijkt me verbaasd aan. "Echt? Ik wil niet snel conclusies trekken, maar ik denk dat het met jou te maken heeft. Jij moest toen ook opeens mee naar huis gisteravond. Het lijkt wel alsof hij je ergens van wilt beschermen." Ik knik. "Ja precies, maar hij wilt mij niks vertellen." Raoul knikt ook. "Ja, we kunnen helemaal niks doen denk ik, hij gaat toch niks vertellen." Ik kijk naar de grond. "Maar we moeten wel iets doen Raoul, Matthy kan niet zo door blijven gaan, hij komt er zelf nooit uit. Ik wil het de laatste weken eigenlijk wel leuk hebben met Matthy, zodat ik dit avontuur ook goed af kan sluiten." Raoul knikt. "Ja dat snap ik."