Ormanda bir hayat

6. Bölüm "söz"

Aşağı indiğimde, masaya toplanmış beni beklediklerini gördüm. "Geldim" dedim. "Dün gece çok yorulmuşum, üzgünüm." Emir "Sorun yok Berfin, bizde yorulduk." dedi. Kahvaltı tabağımı bitiremedim.Ve çok kötü bir his geldi, ağzım sulandı, midem bulandı. O an onları bırakıp tuvalete koştum. Ve, evet tahmin ettiğiniz gibi. İstifra ettim. Kapımı kilitlemiştim. Ece, Emir ve Ayaz koşa koşa yanıma geldiler. Ben kusarken onların bağrışmalarını duyabiliyordum. "BERFİN İYİ MİSİN?" diyorlardı. Kusmam bitince lavobada ağzımı yıkayıp kapıyı açtım. Ayaz, "Berfin ne oldu? İyi misin?" dedi. İyi olduğumu söyledim ama gerçekleri anlattım. "İyiyim ayaz teşekkür ederim ama söylemem gereken şeyler var." "Söyle berfin." "Benim birkaç gündür vucüduma olmadık zamanlarda bir acı gelip gidiyor. Ve ben hiç yemek yemedim. Suda içmedim. Özür dilerim size söyleyemedim." Ayaz, "Ah berfin ah, keşke söyleseydin. Burada bir hastane varmış gel gidelim." dedi. Onayladım. Şoför amca bizi oraya götürdü. Ve sorunun ne olduğunu anlamıştım. Doktor gittiğimiz yerdeki atmosferin zehirli olduğunu söyledi. Hassas kişilere zarar veriyormuş. Bana iştahımı açıcak bir ilaç verdi ve o zaman yemek yiyebileceğim için geçeceğini söyledi. Çok teşekkür edip çıktık.

Birkaç gün geçti ve ilaç iştahımı açıyordu. Ve artık yemek yiyebiliyordum. Ve iyiydim. Hiçbir sorunum yoktu. Ayaz yanıma gelip bana sarıldı. "Berfin, seni çok seviyorum, sen benim en yakın arkadaşımsın. Ama bir daha bize söyle lütfen." dedi. "Sende benim en yakın arkadaşımsın Ayaz. Sana söz bir daha olursa söyleyeceğim." dedim.