Seventy - NamJin

12]Petit Papillion

Ruhlar da, yıldızlar gibi çiftler halinde yaratılırlar. Ancak ruhlar, yıldızların aksine ruh eşini fark edemez. O yüzden bir çok bedenin sonu gelir. O yüzden ruh acı çeker.

O yüzden Seokjin acı çekiyor.

Bu gün 4 Aralık 2023. Kim Seokjin'in 30 yaşına girdiği gün.

Adını bilmediği, insandan uzak bir dağın başına oturmuş Balina'sını bekliyor. Onun gelmesine yaklaşık iki saat varken yıldızları izliyor, kıskanıyor ve kendi kendine konuşuyor.

"Çok güzelsiniz. Belki Namjoon'dan bile güzel." İçindeki burukluk aşkını bile delip geçerken kalbi tekledi ağzına aldığı isimle. Telefonuna kaydı gözü bildirim sesiyle.

"Bir şey istiyor musun? Yoldayım." İçecek bir şeyler istediğini belirten bir mesajla saate gözleri kaydığında, en az bir saat daha yanlız olduğunu düşündü.

Ancak sadece düşündü. Namjoon'un asla hız kurallarına uymadığını ve gazı kökleyerek araba kullandığını unutmuştu. 40, 45 dakika sonra Namjoon, elinde şarap ve plastik bardakla arkasında onu izlerken yıldızlara Namjoon'a olan aşkını çekinmeden anlatan Seokjin'i izledi bir süre.

Biliyordu. Seokjin'in ona olan aşkının haddi hesabının olmadığını biliyordu.

Biliyordu. Seokjin'in aşkının altından çıkamayacağını, ona ağır geleceğini biliyordu.

Seokjin derin bir nefes alıp gözlerini kapatarak kendisini geriye attığında kelimelerinin şimdilik bittiğini anladı. Bir kaç adımda yanına ulaşıp oturdu. Elinde tuttuğu bardak ve şarabı aralarına koyarken ses etmedi. Oturup Seokjin'i izledi. Kapalı gözlerine baktı, burnunu izledi. Ellerini gezindirdiği yanaklarında bu sefer gözlerini gezindirdi. Öpücüklerini kondurduğu alnına baktı, okşadığı saçlarına. Her zaman kaçındığı dudaklarına baktı çekinmeden. O, ona bakmazken. Seokjin üzerindeki gözleri hissederken ses etmedi. Bekledi. Namjoon'un konuşmasını bekledi. Veya bir harekette bulunmasını.

Uzunca bir süre ikisi de oldukları andan kaçmadılar. Ortam dingindi. Garipti ancak dingin bir gariplik vardı. Nefes sesleri hafif rüzgarla karışıyordu, ortamdaki tek ses buydu. Hava serindi, esiyordu üşütmeyecek kadar. Saat gece yarısına yaklaşırken iki bedende ses etmedi korkar gibi. Sanki konuşsalar bu, güzel ve büyüleyici ortam yok olacakmış gibi. Ama Namjoon, korkunun bir faydası olmayacağını bilir gibi eline aldı şarap şişesini. Plastik bardaklara dökülen kızıl sıvı şişenin yarısını boşaltırken Seokjin gözlerini açıp yanına baktı. Taptığı elleriyle şişeyi kavramış olan bedene. Bardakları doldurup şişeyi kapatarak yine ortalarına koydu. Seokjin'e yakın olan bardağı eline alırken derin bir nefes aldı. O yavaş yavaş bardaktaki sıvıyı yudumlarken Seokjin onun yan profilini izliyordu. Keskin çene hattını, çekik gözlerini.

Konuşmaya başlamadan önce ceketinin iç cebinden bir dal sigara çıkartıp dudaklarına dayadı. Yakıp derin bir nefes çekerken Namjoon hayret eder gibi ona baktı, biraz da hayal kırıklığı ile. "Namjoon." Sanki devamı gelmeyecekmiş gibi ağzından çıkan cümle dağınık zihnini bulandırıyordu. Canını yakıyordu bu isim dudaklarındayken. O ağzını açıp konuşacakken ağlamaklı çıkan ses onu kesti. "Neden sigara içiyorsun?" Söz vermişti. İçmeyecekti. Ama içiyordu, senelerdir içiyordu belli etmeden. Söz verdiği gece aklına gelince burukça gülümsedi. Onun evinin balkonunda oturmuş dertleşiyorlarken "ney olursa olsun sakın sigara içme Seokjin." dediğini anımsadı. Seokjin onaylamıştı onu ancak o zamanlarda sigara içiyordu. "Güzel sesini zedeleme sigarayla, kendini zehirleme acın yüzünden. Sanki yeterince acı çekmiyormuş gibi birde sigaranın getireceği aksaklıklarla uğraşma." Nedeninin bu olmadığını bilmiyormuş gibi davranıp onaylamıştı onu. Sanki canından çok sevdiği dedesini sigara yüzünden nefes yetmezdiğiyle öldüğünü ve ona da aynı şey olduğunu istemediğini bilmiyormuş gibi onaylamıştı onu. "Ben senelerdir sigara içiyorum Namjoon." Yine tekledi kalbi dudaklarından çıkan isimle. "Söz vermiştin." Ağlamaklı sesi ve dolu gözleri yüzünden ona bakamayan Seokjin doğruları söyledi sevdiği adama. "O zamanlarda içiyordum. Ondan iki veya üç sene önce başladım."