តាំងពីថ្ងៃនោះមក មីមីស្រាប់តែមានអាការៈក្អួតនិងទន់ខ្លួនមិនឈប់និងគ្មានកម្លាំងនឹងតបតនឹងមាឌធំដែលតែងតែមកធ្វើបាបនាងរៀងរាល់ថ្ងៃមិនលោះ។ មីមីនៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដីដូចរាល់ដងហើយក៏ដេកជាប់នឹងគ្រែលែងងើបនិងអស់សង្ឃឹមនឹងបានត្រឡប់ទៅជួបជុំប៉ានាងវិញ ហើយក៏មិនដឹងថាថេយ៉ុងបានធ្វើអីខ្លះទៅលើគ្រួសារនាងដូចគ្នាដែរ ហើយអំបែងចានដែលនាងលាក់ក្រោមខ្នើយក៏រងចាំតែថ្ងៃនាងដាច់ចិត្តលែងចង់រស់នៅលើលោកនេះប៉ុណ្ណោះ។
ក្រាក!! សម្លេងបើកទ្វារ ថេយ៉ុងចូលមកជាមួយនឹងអាហារមួយថាសចូលមក មីមីសម្លឹងមើលទៅអ្នកដែលចូលមកនោះដោយទឹកមុខរាបស្មើរនិងមិនកំរើកចេញពីលើគ្រែហលយនេះធ្វើអោយថេយ៉ុងខាំធ្មេញណែនព្រោះតែពេលដែលនាងលែងតបតមានអារម្មណ៍ថាលែងសូវសប្បាយយ៉ាងម៉េចមិនដឹងនោះទេ:
«ងើបឡើង!!»ថេយ៉ុងនិយាយមុននឹងមីមីងើបឡើងតាមបញ្ជាមិនប្រកែក។ នាងហាក់ដូចជាមនុស្សយន្តដូច្នេះដែរគេប្រាប់នាងអោយធ្វើអីនាងធ្វើបែបនោះ
«និយាយស្អីមួយម៉ាត់មក!បើមិននិយាយអ្វីនាងត្រូវមិនខានទេ»នៅពេលមីមីលែងនិយាយអ្វីថេយ៉ុងគេក្ដៅស្លឹកត្រចៀកខ្លាំងមែនទែន។គេចង់អោយមីមីលុនតួគេ
«...»
«ឬនាងចង់អោយយើងកាត់អណ្ដាតនាងចោលមែន?»ថេយ៉ុងផ្អើយចង្ការមីមីឡើងនិងគម្រាមនិងធ្វើមុខបញ្ជាក់ថាគេធ្វើមែនរីឯមីមីក៏ញញឹមត្រជាក់ស្រេបព្រោះតែក្ដីឈឺផ្សារក្នុងបេះដូងវាពិបាកពណ៌នាចេញមកបាន
«លោកឯងជាមនុស្សថោកទាប!សន្ដានឆ្កែ សន្ដានតិរច្ឆាន ព្រៃផ្សៃមិនចម្លែកទេដែលលោកយាយមិនអោយអ្វីលោកព្រោះលោកយាយដឹងថាអាមនុស្សយកភាពឃោរឃៅនិងកំហឹងដូចលោកនេះវាគ្មានបានការមិនអាចដឹកនាំត្រកូលគីមបាន..»មីមីជេរប្រទិចស្ដីអោយថេយ៉ុងរីឯថេយ៉ុងនៅពេលរំលឹករឿងនេះគេក៏ក្ដៅចិត្តកាន់តែខ្លាំងនិងភ្លើងកំហឹងដុតរោលឡើងព្រោះតែត្រូវបានមើលងាយសមត្ថភាព
ផាច់!!ថេយ៉ុងលើកដៃរបស់ខ្លួនទះកំផ្លៀងរបស់មីមីមួយទំហឹងធ្វើអោយនាងត្រូវដួលទៅលើគ្រែនិងមាត់បែកឈាមចេញមកគួរអោយអាណិត។ថេយ៉ុងមិនបញ្ចប់ត្រឹមនោះក៏មកចាប់ច្របាច់កមីមីខ្លាំងស្ទើរតែអោយនាងដាច់ខ្យល់ស្លាប់និងសង្កត់ទៅលើពូកធ្វើអោយមីមីសើចឡើងទាំងវេទនាមើលទៅថេយ៉ុងដោយមានអារម្មណ៍ខកចិត្តនិងល្ហល្ហេវស្របគ្នាមុននឹងថេយ៉ុងព្រលែងនាងមិចាប់កន្ត្រាក់សក់នាងមកក្រោយនិងចាប់វាខ្លាំងនិយាយមកកាន់នាង:
«បើនាងនិយាយពាក្យនោះអោយយើងឮទៀតនាងងាប់មិនខាន!»ថេយ៉ុងនិយាយដូចជាសាតានចូលសន្ថិត
«ហាៗ!ហេតុអីខ្ញុំត្រូវខ្លាច?បើលោកឯងពិតជាមនុស្សអសមត្ថភាពលោកយាយសម្រេចចិត្តមិនខុសទេ..អ្ហឹក!!»មុននឹងបញ្ចប់ប្រយោគរបស់នាងបានមីមីត្រូវថេយ៉ុងបោចសក់និងចាប់នាងបោកផ្ទប់ទៅនឹងជញ្ជាំងគ្មានត្រាប្រណីនិងក្បាលនាងបែកឈាមហើយក៏សម្លឹងទៅកាន់ថេយ៉ុងហាក់ប្រៀបមិនឈឺនិងនាងហាក់បាត់បង់សតិរីឯថេយ៉ុងក៏ជ្រោងសក់មុននឹងដើរចេញពីបន្ទប់នោះបិទទ្វារគ្រាំងធ្វើអោយមីមីដេកសើចទាំងមាត់និងក្បាលបែកឈាមមុននឹងនាងងើបលូកយកអំបែងចានដែលមុតស្រួចលាក់នៅក្រោមខ្នើយចេញមកនិងញញឹម
«ដល់ពេលហើយ!យើងឈឺគ្រប់គ្រាន់ហើយយើងមកស្លាប់វិញល្អទេ?ប៉ាប្រាកដជាមិនបន្ទោសនោះទេ..ហាៗ»មីមីចាប់កាន់អំបែងនោះឡើងមើលទៅវាយ៉ាងសប្បាយដូចជាបាត់បង់សតិតែទឹកភ្នែកក៏ហូរមកមិនដាច់មុននឹងនាងយកអំបែងនោះទៅអារដៃជើងរបស់នាងដោយគ្មានអារម្មណ៍ថាឈឺនិងចាក់ខ្លួនឯងជាច្រើនដងមុននឹងនាងបាត់បង់ស្មារតីទៅទាំងញញឹមតែនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ថាមានឈាមហូរតាមចន្លោះជើងរបស់នាងនិងមិនបានដឹងថាជីវិតតូចមួយទៀតក៏ចាប់ផ្ដើមរលត់ដូចគ្នាដែរ...
