" My Husband In 1963"

Part 7

မနေ့က ဖေဖေ့ရက်လည်ကိစ္စအကြောင်းအရာများကြောင့် မထီရာပင်ပန်းနေရသော်လည်း သူမရှိရင်မဖြစ်ပါဘူး ဟူသည့်စိတ်ဆန္ဒဖြင့် စောစီးစွာအိပ်ရာထခဲ့လေသည်။အချိန်ကား မိုးသောက်ယံပင်ရှိချေသေး၏။အိမ်ခန်းတံခါးအား ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ‌မေမေရှိရာ အခန်းသို့ မထီရာ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။အိပ်ခန်းတံခါးအား အသာအယာဖွင့်ဟလိုက်လျက် မိခင်ရှိရာ ကုတင်အနားသို့ သွားကာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ခင်ပွန်းစိတ်ကြောင့်ပင် ယခင်နုနယ်သလိုရှိလှသော မိခင်၏လက်ဖမိုးလေးများက တွန့်လာသယောင်ဖြး်နေချေသည်။ဆေးသွင်းထားခြင်းကြောင့် အိပ်မောကျနေသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ မျက်ဝန်းတို့၌ မျက်ရည်များတွဲခိုနေတတ်သေးသည်။

*သား တောင်းပန်ပါတယ်မေမေ။*

မထီရာ မိခင်ဖြစ်သူအား တောင်းပန်စကားရေရွတ်လျက် လက်ဖမိုးလေးအား ငုံ့နမ်းလိုက်တော့၏။ထို့နောက် မိခင်ရှိရာ အခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ ထွက်သွားတော့လေသည်။

*ကျွီ*(ရေချိုးခန်းတံခါးဖွင့်သံ)

"အမယ်လေးဗျ။ဟ ကိုမင်းမထီရာတို့ကတော့ တံခါးလေး ဘာလေးခေါက်ဉီးလေဗျာ။"

  "ရင်ဘက်လေး ဖိကာပြောလာသော မင်းရိုးရာအားကြည့်ကာ မင်းမထီရာတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အပြုံးစကားဖြင့် စလိုက်တော့သည်။"

   "နို့ ကိုမင်းရိုးရာက ကျုပ်ကိုက်စားမှာ ကြောက်သွားတာလား"

  "ဘယ်ကသာ ကျုပ်က သရဲထင်သွားတာ။"

   "ဘယ်လို ကျုပ်အိမ်မှာ သရဲမရှိပါဘူး။ပြီးတော့ ကျုပ်ဖေဖေက သရဲမဖြစ်သွားပါဘူး ကိုမင်းရိုးရာ။"

   "အာ ကျုပ်‌ဆိုလိုတာ အဲ့အဓိပ္ပာယ်မဟုတ်နေဘူးဗျို့။ကျုပ်က ငယ်စဉ်ကတည်းက သရဲတို့သစ္စေတို့ကို အားကြီးကြောက်တာ။"

   "ဟားဟားဟား ခက်ရချည်ရဲ့ ကိုမင်းရိုးရာ ရာ။လုပ်တော့ ရဲအုပ်။ကြောက်တေ။့ သရဲ တစ္စေ။"

   "မြင်ရတဲ့အရာမဟုတ်လို့ ကြောက်တာပေါ့ဗျ။မြင်ရရင် ဆွဲထိုးလို့ရသေးတယ်။"