SeHun သတိရလာျပီ ဆိုတဲ႔ အသိနဲ႔တင္ ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြက ေဆး႐ံုအထိ သြက္လက္ခဲ႔ေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေဆး႐ံုအခန္း ေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ တြန္႔ဆုတ္ေနမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔တဲ႔ သူမွတ္လား။ ဒီလိုလူက သူနဲ႔ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ေတာင္ ထိုက္တန္ရဲ႕လားလို႔ေတာင္ ေတြးမိေလရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္လဲ နာက်င္ရတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ထက္မေက်ာ္ရင္ေတာင္ သူ႔ေလာက္နီးနီးျဖစ္တည္ခဲ႔တဲ႔ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳျပီး ညီအကို ဆိုတဲ႔ တံတိုင္းၾကီးကိုိ ရင္နာနာနဲ႔ ျခားခဲ႔ရသူပါ။ အေကာင္အထည္ေတာင္ ေဖာ္ျပလို႔မရတဲ႔ နာက်ည္းခ်က္ေတြကို ေရွ႔တန္းတင္ျပီး ရင္အကြဲခံ မုန္းခဲ႔ရသူပါ။
ဒါေပမယ့္လဲ အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ရက္စက္တဲ႔ သူ တစ္ေယာက္။ Oh SeHun ဆိုတဲ႔ ေကာင္ေလးကို နာက်ည္းခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ခါးခါးသီးသီး မုန္းေနတဲ႔ လူမဆန္တဲ႔ အကိုတစ္ေယာက္။ တကယ္ေတာ့ အဲ႔ဒီအမုန္းတရားရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ ထြက္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ နွလံုးသားေလး ဓားစာခံျဖစ္ေနတဲ႔ အမွွန္တရားကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ျမင္ေအာင္ မျကည့္နိုင္ခဲ႔ျကဖူးေလ။
တျဖည္းျဖည္း အျမင္အာ႐ံုေတြ ေဝဝါးလာလို႔ ေခါင္းကို တစ္ခ်က္ ခါရမ္းလိုက္ေတာ့ မ်က္ဝန္းအိမ္မွ က်လုဆဲဆဲ မ်က္ရည္နွစ္စက္က ျကမ္းျပင္ေပၚဆင္းသက္သြားေလသည္။ ေၾသာ္ မင္းတို႔ဘက္က ဝတၱရားေက်ပြန္စြာ အျမဲတမ္း သက္ေသထူခဲ႔ေပမယ့္ ဘယ္သူမွ အတည္မျပဳနိုင္ေအာင္ ဖံုးကြယ္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ မ်က္ရည္စက္ေလးေတြရယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ တံခါးဆြဲဖြင့္ဖို႔ အားယူထားတဲ႔ လက္ကေလးတစ္ဖက္ကို အသာအယာျပန္ခ်ရင္း SeHun ရွိရာ ေဆး႐ံုးခန္းေလးကို ေက်ာခိုင္းျပီး ထြက္လာခဲ႔လိုက္သည္။ တကယ္ကို မလြယ္ကူလြန္းလို႔ပါ SeHun ရယ္။ ဘာမွမျဖစ္သလို မင္းနဲ႔ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္နိုင္ေပမယ့္ နာက်င္ေနတဲ႔ မင္းမ်က္ဝန္းေတြကို ျမင္႐ရင္ ေထြးေပြ႔မိမွာကို ေျကာက္မိတယ္။ဘာမွမျဖစ္သလို မင္းအျပံဳးေတြကို ေအးတိေအးစက္ တံု႕ျပန္နိုင္ေပမယ့္လဲ ရင္ခုန္မိမွာကို ေျကာက္မိတယ္။
