ගේට්ටුව විවරකළ මට දැකගැනීමට හැකි වූයේ මැදි වියේ පසුවන යුවළක් හා තරුණ රූමත් ගැහැනු ළමයෙකි.
"පුතේ අම්මලා ගෙදර ඉන්නවද?.."
"ඔව් නැන්දේ..."
"එහෙනං පොඩ්ඩක් හම්බෙන්න පුලුවන්ද? හදිස්සියට ආව නිසා කලින් කෝල් එකක්වත් දෙන්න බැරි උනා..." පැමින සිටි මැදිවියේ කාන්තාව එහෙම කිව්වාට පසුව මම අමුත්තන්ව ගේ තුලට කැඳවාගෙන ගියෙමි.
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
"හානේ... ලොකු නෑනා..." අපි ගෙට ඇතුල්වනවාත් සමඟම අම්මාගෙ කටින් එවැනි වදනක් පිටවීම මගේ සිතේ ඇති කුතුහලය දෙගුණ තෙගුණ කිරීමට සමත් විය.
අම්මා පැමින සිටි අමුත්තන් මහත් හරසරින් පිලිගත්තාය. මීට පෙර නොදුටු පිරිසක් මෙතරම් හරසරින් පිලිගැනීමට හේතුව කුමක් විය හැකිදැයි මා සිතමින් සිටින අතරතුර
"පුතේ මේ ඉන්නෙ ඔයාගෙ ලොකු නැන්දා."යි පවසමින් අම්මා මා හට පැමිනි අමුත්තන් හඳුන්වා දුන්නාය.
මීට පෙර තාත්තාගේ පවුලේ අය පිලිබඳව මා අසා තිබුනද ඔවුන් කෙදිනකවත් අප හමුවීමට පැමිනියේ නැත. බාගවිට තාත්තා තම පවුලෙන් වෙන්වී අධ්යාපන කටයුතු සඳහා කොළඹට පැමිනි පසු නැවත ගමට නොපැමිනීම නිසා ඔවුන්ගේ සිත් තුළ තාත්තා පිළිබඳ කෝපයක් හා දුකක් තිබුනා විය හැකියි.
අම්මා හා පැමිණි නෑදෑයන් අතර කතා බහට එකතු වූ මම දිගින් දිගටම සිතුවේ අමුත්තන් සමඟ පැමින සිටි තරුණ යුවතිය පිලිබඳවයි.
පැහැපත් සමක් හිමි ඇය, ඇගේ දිග කෙස් කලඹ උඩට ගොතා තිබූ අතර ශරීරයද පිරිපුන් බවින් යුක්ත වූ යුවතියකි. ඇය පෙනුමෙන් වයස විසි ගනන්වල තරුණියක් යැයි කිව හැකි වුවත් ගැහැනුන්ගේ වයස පෙනුමෙන් මැන නිගමනය කිරීම ඉතා මෝඩ අදහසක් බව මා හට පාසලේදීම තේරුම් ගැනීමට හැකිව තිබූ නිසා ඇයගේ වයස නිගමනය කිරීමේ අදහස අත් හැර දැමීමට මට සිදුවිය.
"මල්ලි තාම ඉගෙන ගන්නවද?" ඇය මාගෙන් ඇසුවාය.
"ඔව් දුව මෙයා මේ සැරේ සාමාන්ය පෙළ විභාගෙ ලියලා දැන් ගෙදර ඉන්නෙ."යි ඇසූ පැනයට පිළිතුරු ලෙස අම්මා කීවාය.
පාසලේදීද මිතුරියන් සමඟ කතා කිරීමට තරමක් ලැජ්ජාශීලී වූ මා, ඒ මොහොතේ ඇසූ පැනයට පිළිතුරු නොදෙන බව අම්මා නිසැකව දැන සිටියාය.
"එතකොට පුතා දැන් මොනවද කරන්නෙ?"මාමා එලෙස ප්රශ්න කළේ එම පැනයට පිළිතුරු මගේ කටින්ම එළියට ගැනීමේ අදහස ඇතිව යන වග තේරුම් ගත් මම,
"දැන් නම් ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා අංකල්" ලෙස පිළිතුරු දුන්නේ සංවාදය නැවැත්වීමේ අරමුණෙනි.
නමුත් මාමා නැවතත්,"තාත්තාගෙ බිස්නස් වැඩ එහෙම පුතා ඉගෙන ගන්නෙ නැද්ද?"යි මගෙන් ඇසුවේය.
"මම බිස්නස් වලටනං වැඩි ආසාවක් නෑ අංකල්" යනුවෙන් පිලිතුරු දුන් මම එම සංවාදය කෙටියෙන් අවසන් කළෙමි.
කුඩා කල සිටම තරමක් අහංකාර මෙන්ම නිශ්ශබ්ද චරිතයක් වූ මම, නිරන්තරයෙන්ම හුදකලා බවට ඇලුම් කළ අයෙකි. තාත්තාගෙ නොපසුබට වීර්ය හා කැපවීම හේතුවෙන් වර්තමානය වන විට මෙරට පවතින විශාලතම සමාගම් ජාලයේ එකම උරුමක්කරුවා වීමේ භාග්ය ද මාහට උරුම වූ අතර පාසලේ බොහෝ දෙනාගේ මතයද වූයේ මා ඉතා වාසනාවන්ත ළමයෙකු බවයි.
