පැය 5ක පමන නින්දකින් පසුව අවදි වුනු මා මග දෙපස විපරම් කළ අතර මේ මොහොතේ අප සිටින්නේ කොතැනද වග සොයා ගැනීමට මා අපොහොසත් වුනි.
"තව දුරයිද තාත්තේ...?"
"ආ මේ ඇහැරිලා තියෙන්නෙ පුංචි මහත්තයා..." තාත්තා කන්නාඩියෙන් මා දෙස බලමින් පැවසුවේය.
"පට්ට කම්මැලීනෙ අනේ.." මම අම්මා දෙස බලමින් කීවෙමි.
"තව පැය බාගෙකින් සීයලයි ගෙදරට යන්න පුලුවන්. එතකං ඉවසලා ඉනකො. ගියාම ඔය කම්මැලිකම නැති වෙයි." තාත්තා කීවේය.
බොහෝ වේලා නිදාගත් නිසා නිදිමතද පහව තිබූ අතර යාලුවන් සමඟ කතා බහේ යෙදීම සඳහා මා දුරකථනය අතට ගත්තෙමි.
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
නගරයෙන් බොහෝ ඈතට විත් තිබූ නිසාම දුරකථන සංඥාද අවහිරව තිබූ අතර යාලුවන්ගේ කෙටි පණිවිඩ සඳහා පිළිතුරු ලබා දීමටද මා හට නොහැකි විය. මෙතෙක් කම්මැලිව තිබූ ගමන දැන් මා හට එපා වී ගොස් අවසන්ය.
දුරකථනය පසෙකින් තැබූ මම වට පිටාව පිළිබඳව අවදානය යොමු කිරීමට පටන්ගත් අතර අප ගමන් කළ මාර්ගය දෙපසම මහා උසට වැඩුනු රූස්ස ගස් හැරෙන්න කිසිඳු ගොඩනැගිල්ලක් මාගෙ නෙත නොගැටීය.
තාර පාර දිගේ ඉදිරියට ඇදුනු අපගේ රථය කුඩා පාරකට හැරවූ අතර ඒ අසල විශාල මාර ගසක එල්ලූ පුවරුවක "රත්මල්යාය" ලෙස සඳහන්ව තිබුනි.
පාර ඉදිරියට යන විට වඩා පුළුල් වූ අතර දෙපස විවිධ ගස් වර්ග බොහෝමයක් සරුවට වැවී තිබුනි. තවත් ඉදිරියට යනවිට කපරාදු නොරකළ කුඩා ගෙවල් කීපයක්ද මා දුටු අතර ඉන් සමහර ගෙවල් වල ජනෙල් පියන් පවා සවිකර නොතිබුනි.
