කොහොම හරි ඉතුරු දවස් දෙක තුනක්ම මම අනන්යාව මග හැරියෙ එයා රට ගියාම එයා නැති පාලුව මට මකා ගන්න අමාරු වෙයි කියලා හිතලා...තවම මට එයා රට යන එක මතක් වෙද්දි ඇඩෙනව සගෝ.එයාව මග හරින එක තරම් වේදනාවක් මට මේ ලෝකෙවත් නැතුව ඇති.
දන්නෙම නැතුව මහ වේදනාකාරී දවස් ටිකක් ගෙවිල ගිහින් අන්තිමට අනන්යා රට යන දවසට කලින් දවසෙ මට උණ හැදුනෙ එයා නිසාමයි කිව්වොත් හරි.ඩොක්ටර් නම් කිව්වෙ මට උණ දරුනු විදිහට තියෙන නිස ඉස්කෝලෙවත් යන්න එපා කියලා.ඒත් මම ඒ අමාරු තියාගෙන ඉස්කෝලෙත් ගියේ එයාව අන්තිම වතාව දකින්න ඕන නිසා.
.
.
.
ඊලග දවසෙ උදෙන්ම නැගිටිනකොට මගේ ඇගට පන නැති නිසා ඇදෙන් බහිනකොටම බිමට කඩන් වැටුන.වැටුන පාර ඔලුව ගිහින් වැදුනෙ කබඩ් එකේ මුල්ලක.ලේ ගගක් වගේ ගලන්න ගත්තා.මම ඉක්මටම අමාරුවෙන් නැගිටලා washroom එකට දිව්වෙ ලේ ටික පිහදාගෙන plaster එකක් ගහගන්න.මම කොහොමහරි ලෑස්ති වෙලා පහලට ගියේ කෑම කන්න.
"අනේ බබෝ මේ මොකද වෙලා තියෙන්නෙ?? මගෙ චූටිට අද අපල දවසක්ද කොහෙද" ඔන්න ඉතිම් උදෙන්ම අම්ම ඇගට කඩන් පැන්නෙ මගෙ ඔලුව දැකලා.
"නෑ නෑ ඒක අව්ලක් නෑ අම්මෙ"
කොහොම හරි උදේ කෑම එක කාල ඉවර උනාම තාත්තා මාව ඉස්කෝලෙට ගිහින් ඇරලෙව්වා.
"පරිස්සමින් යන්න බබා උණ තව වැඩි වෙයි එහෙම උනොත් මට කෝල් එකක් දෙන්න හරිද " තාත්තත් මන් ගැන හරියට වද වෙනව නෙ ඉතිම්....
ඔන්න ඉතිම් අමාරුවෙන් පන්තියට ගිහින් බෑග් එක තිබ්බ ගමන් ආශියි එලීනයි ඇගට කඩන් පැන්නෙ මට අසනීපයිද කියල අහගෙන.
"අනේ නිශිනී උබට හොදටම උන කියල උබේ අම්ම කිව්ව අපිට උබව බලා ගන්න කිව්ව.. එක නෙවෙයි මේ මොකො ඔලුවට වෙලා තියෙන්නෙ??"
"අනේ බන් උදේ නැගිටිනකොට ඇගට පන නැති නිසා බිම වැටුන පාර් ඔලුව ගිහින් වැදුනෙ කබඩ් එකේ මුල්ලක ඒකයි"
"අනේ පව් බන් උබ.... අහ් මේ ඒක නෙවෙයි අනන්යාව හම්බ උනා උදේ ඒකි ඇහුව ඇයි උබ ඒකිව් මග හරින්නෙ කියල ඊට පස්සෙ අපි කිව්ව දන්නෙ නම් නෑ හැබැයි ඒකි මේ දවස් ටිකේම උබ හෙට රට යන එක ගැන කිය කිය ඇඩුව කියල" ආශි එහෙම කියද්දි මගෙ ඇස් වල ආයෙත් කදුලු පිරෙන්න ගත්තා..
"ඔව් ඔව් ඒකි කිව්ව අද උබට කතා කරන්න ඕන කියල" එලීන ඒක කියපු ටිකට මගේ ඇස් වලින් කදුලු ගලාගෙන ගලාගෙන යන්න පටන් ගත්තා...
.
.
.
.
හරී ඔන්න 6th chapter එක ලියලා ඉවරායී .... ඊලග එකත් අරන් හෙට එන්නම් ලමායී ... ආදරෙයි මේක කියවන හැමෝටම .. 💓<3
YOU ARE READING
අශිනි
Romantikගහකින් වැටුනු මලක් පාගගෙන තලාගෙන යන මිනිස්සුන්ට වඩා ඒ මල අහුලගෙන පරිස්සමින් තියගෙන ඉන්න මිනිස්සු හරිම දුර්ලබයි.... 🥀<3
