ပုံမှန်အတိုင်း နှောင်း စာသင်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ သူ့ သူငယ်ချင်း ဘုန်မာန်ခြည်ကလည်း ပေါ်မလာတာ နှစ်ရက်ရှိပြီမလို့ ဘာဖြစ်နေလဲမသိ။
တွေးနေကာမှ နံဘေးကို ရောက်ချလာတဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်သည်။ သက်ပြင်းတွေပါချလို့။
"ဟူး~"
"ဘာဖြစ်"
"ပင်ပန်းနေလို့ပါကွာ"
နှောင်း မျက်လုံးမှေးကာ ဘုန်းမာန်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ လည်ပင်းမှာလည်း ခရမ်းရောင် အကွက်တွေနဲ့၊ ပုံကလည်း အားငယ် နေပြီး စိတ်ပင်ပန်းနေသလို။
"မလိမ်နဲ့"
"ဟမ်...မ..မလိမ်ပါဘူး"
နှောင်းအကြည့်လွှဲပြီး သူ့စာအုပ်ကိုဘဲ ကြည့်နေလိုက်တယ်။
"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"
လူအကဲခတ်တော်လွန်းသော သူငယ်ချင်းလေးကြောင့် ဘုန်းမာန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စတင်တုန်ရီလာသော နှုတ်ခမ်းသားတို့က...
"အဲ့..အဲ့နေ့ညက.."
"..."
"ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒါ..ဒါပေမယ့် ငါ မနက်ခင်းနိုးလာတော့ ဟိုတယ်ခန်းတစ်ခုထဲမှာ..ပြီး..ပြီးတော့ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးက..."
"အင်း"
"ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ကို စုတ်ပြတ်သတ်နေတာ...ငါ မမှတ်မိဘူး ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ...ဒါ ပေမယ့်....ငါ ထင်တယ် ငါ...."
"အင်း သိပြီ"
ဘုန်းမာန် ရပ်လိုက်ပြီးတော့ မျက်လွှာချကာ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ သူဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ သူငယ်ချင်းအရှေ့ရောက်ရင် အားငယ်သွားတတ်မြဲ၊ ပျော့ညံ့သွားတတ်မြဲ ဖြစ်သည်။
"မင်း အဲ့ဒီ့လူကို ရှာချင်လား"
"ဟင့်အင်း၊ ထားလိုက်ပါ၊ ငါလည်း ဘာမှဖြစ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ"
"အင်း"
နှောင်းလည်း ဘာမှ ဆက်မပြောဖြစ်တော့သလို၊ ဘုန်းမာန်ကလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောလာတော့။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စာကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။
YOU ARE READING
"အလင်္ကာ့ မော်ကွန်း"
غموض / إثارةပန်းတစ်ပွင့်လို ကနွဲ့အလျနိုင်ပေမယ့် အဆိပ်ရှိတဲ့ပန်းလိုလူ။ ထိုကဲ့သို့ အဆိပ်ရှိသောပန်းလေးအား ယဉ်ပါးအောင် ပျိုးထောင်ပေးမည့် ဥယျာဉ်မှုးလိုလူ။
