"ဂျိန်း!"
သဲကြီးမဲကြီး ရွာနေသည့် မိုးနှင့် မိုးချိန်းသံကြား ဘုန်းမာန်ခြည် နိုးထလို့လာသည်။ သူ၏ ဂုတ်ပိုးသည်လည်း နာနေတုန်းပင်။
သူရောက်နေသည့် အခန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။
မီးခိုးရောင် ခပ်မှိုင်းမှိုင်း လိုက်ကာများက လေပြင်းနှင့် အတူ ယိမ်းခတ်နေလျှက်။ အညိုရောင် ဆေးဆိုးထားသော နံရံများက သူ့အား ခြောက်ခြားစေလာသလို။
"ဂျက်"
တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသူ ထိုအမျိုးသား။
နံရံအားမှီလျှက် သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်သဖွယ် ရပ်ကြည့်နေသည်။
"ခင်...ခင်များ"
"အင်း...ပြောပါဦး ကောင်လေးရဲ့"
"ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ"
"အတိအကျပြောရရင်တော့ ပြန်ပေးဆွဲတာပေါ့"
ထိုလူက မဲ့ပြုံး ပြုံး၍သာ ခပ်အေးအေး ပြောလာသည်။
ဘုန်းမာန် ခြေတွေလက်တွေ အေးစက်လို့ လာသည်။ ခေါင်းထဲတွင်လဲ အချက်ပေးသံတို့ ရစ်ဝဲလျှက်။
ကုတင်ပေါ်မှ အမြန်ထကာ တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
တံခါးအား ဖွင့်မည့်အချိန် ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေဖျားတို့သည် ကြမ်းပြင်နှင့် လွတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသိလိုက်ရသည်က ထိုလူက သူ့ကို ပွေ့ချီနှင့်ပြီးသား ဆိုသည်ကိုပင်။
"ဘာ...ဘာလုပ်တာလဲ!"
ရုန်းချိန်ပင်မရလိုက် ထိုလူက သူ့အား ကုတင်ပေါ်ပြန်ပစ်ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ဘုန်းမာန် ထိုလူ့ဗိုက်ကို ကန်ထုတ်ကာ တွန်းထုတ်ပစ်သည်။
"ဖယ်စမ်း!"
နာသွားပုံရသော ထိုလူက မျက်နာတစ်ချက်ပျက်သွားသည်။ သို့သော် ပြန်၍ပြုံးလာသည်။
"အားတွေ သိပ်ရှိနေတာဘဲ"
ဘုန်းမာန် ကြောက်စိတ်နှင့် ငယ်စဉ်က အဖြစ်အပျက်အချို့ကို ပြန်သတိရလာကာ အသက်ရှုနှုန်းတို့ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
မျက်ရည်တို့သည်လည်း ပါးပြင်နုနုပေါ်သို့ စီးကျလာလျှက်။
"သွား.....မ...မလာနဲ့"
ထူးခေါင်ရမ်း မျက်ရည်ကျလာတဲ့ ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးပင်။
YOU ARE READING
"အလင်္ကာ့ မော်ကွန်း"
Mystery / Thrillerပန်းတစ်ပွင့်လို ကနွဲ့အလျနိုင်ပေမယ့် အဆိပ်ရှိတဲ့ပန်းလိုလူ။ ထိုကဲ့သို့ အဆိပ်ရှိသောပန်းလေးအား ယဉ်ပါးအောင် ပျိုးထောင်ပေးမည့် ဥယျာဉ်မှုးလိုလူ။
