ဘုန်းမာန်ခြည်တစ်ယောက် မူးဝေစွာဖြင့် နိုးထလာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကလည်း ကိုင်ရိုက်ထားသကဲ့သို့ နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။
အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်မိတော့...ဒါသူ့အခန်းမဟုတ်။ ဟိုတယ်ခန်းတစ်ခု။
နာကျင်နေတဲ့ ခန္တာကိုယ်ကို သတိထားမိပြီး စောင်တွေအား လှန်ကြည့်မိတော့။ အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် သွေးစက်တို့၊ အခြားအရည်တွေနှင့်ရော ပေပွနေသည်။ သူ၏ကိုယ်၌လည်း အဝတ်မကပ်။
လက်ကျန်အားဖြင့် ထရပ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲအဝင် မှန်ပေါ်တွင် မြင်လိုက်ရသော သူ၏ပုံရိပ်ကြောင့် တစ်ခန မှင်သက်သွားသည်။
သူ၏လည်ပင်းပေါ်၌ ညိုမဲစွဲနေသော လက်ရာ၊ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်က ညိုမဲမဲ လက်ရာများ၊ ခြေတံရှည်များ ပေါ်တွင် ရှိသော ခရမ်းပုတ်ရောင် သန်းနေပြီဖြစ်သော အမှတ်အသားများနှင့် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစီးကြောင်းများ။ သူ့ရဲ့ခန္တာကိုယ်က မပြောအပ်ဖွယ် နေရာတွေအထိ အညိုအမဲစွဲနေတာ။
"မ..မ နေ့ညက ငါ...ငါ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ.."
တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းသားတို့က ပေါက်ပြဲလျှက်။ ဘာမှ ထပ်မတွေးနေတော့ဘဲ ရေအမြန်ချိုးကာ၊ဟိုတယ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အညိုရောင် လည်ပိတ်ဆွယ်တာ ဝတ်ထားသည့်တိုင် ခရမ်းရောင် ဒဏ်ရာတို့က မေးရိုးပေါ်မှာပင် ပေါ်နေသည်။
ဖုန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ နှောင်းစီက မက်ဆေ့ကို တွေ့လိုက်သည်။
(နှောင်းသွေး)
[မင်းကို ဖုန်းဆက်တာမကိုင်လို့၊ ငါတစ်ယောက်တည်းဘဲ ပြန်လာလိုက်တယ်။ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ]
(ဘုန်းမာန်ခြည်)
[ငါဒီနေ့ကျောင်းမလာဖြစ်တော့ဘူး၊ နေသိပ်မကောင်းလို့။ ခွင့်တိုင်ပေးဦး နှောင်း]
(နှောင်းသွေး)
[အင်း]
ဘုန်းမာန်သက်ပြင်းချကာ အိမ်ကိုဘဲ ပြန်လာလိုက်သည်။ အိမ်ရောက်ရောက်ချင်း အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချကာ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုအား မျက်ကွယ်ပြုရန် အိပ်ပျော်ဖို့ဘဲ ကြိုးစားတော့သည်။
"ဒါအိမ်မက်ဖြစ်ရင် ကောင်းမှာဘဲ..."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
YOU ARE READING
"အလင်္ကာ့ မော်ကွန်း"
غموض / إثارةပန်းတစ်ပွင့်လို ကနွဲ့အလျနိုင်ပေမယ့် အဆိပ်ရှိတဲ့ပန်းလိုလူ။ ထိုကဲ့သို့ အဆိပ်ရှိသောပန်းလေးအား ယဉ်ပါးအောင် ပျိုးထောင်ပေးမည့် ဥယျာဉ်မှုးလိုလူ။
