Dayanamam" diye nitelendirdiği acıya büyümüş halinin dayandığını gördü küçük kız. Yanında olan insanlar teker teker üç yılda yok olmuştu. Büyüyünce çekeceği acının ağırlığını anlayamamıştı belki ama o insanlara ne olursa olsun her gün daha çok değer vereceğini biliyordu. Çünkü birkaç yıl sonra yanlarında hiçbiri olmayacak, tek başına hayata erken yaşta atılacaktı. Belki düşüp yaralanacak, özleyecek, ağlayacak ama mutlu da olabileceğini düşündü. Ama gerçek şuydu ki eski neşesi dahil hayatındaki her güzel şey bir anda kaybolacak, kağıtlara boyadığı gökkuşağı tamamen siyaha bürünecekti. Ve ortaya anlamsız bir şekil çıkacaktı...
