Ölüm bazen bir bitiş değil, içimize çöken ağır bir sessizliktir. Veda, dudaklardan çıkamayan kelimelerin kalpte çürümesidir. Özlem zamanla azalmaz; aksine büyür, derinleşir ve en çok geceleri kendini hatırlatır. Mezar başında bırakılan çiçekler toprağı süslemek için değil, geri dönemeyecek olanla konuşabilmek içindir. Her solan yaprak, yarım kalmış bir cümleyi taşır. Çünkü bazı gidişler alışılmaz, bazı yokluklar sadece öğrenilir ama asla kabullenilmez.
