Behind Closed Doors

forty three

Miro's POV
-🦊-

It's been two days since the last time I talked to Aliah. I haven't seen her yet.

Napapaisip tuloy ako kung umiiwas ba siya o baka busy lang.

'Sino bang niloloko mo Miro?' Napabuntong hinga na lang ako.

Nandito ako ngayon sa office namin. I tried to get her off my mind by doing some paperwork. But damn, how can I?

"Too busy." I heard someone say. I lift my gaze to the door.

"What are you doing here, Ma'am?" I asked her.

"Bawal na ba ako dito?" She raised her brows at me. I shook my head.

"Miss mo?" She asked.

"Po?" Naguguluhang tanong ko.

"Nag-file ng leave si Aliah. So, ako muna ang teacher in-charge dito." She shrugged her shoulder and sat down on the couch.

"And?" I asked, trying to act like I don't care at all.

"Baka lang gusto mong malaman na umuwi siya sa Cebu." Tila nangaasar niyang sabi at tumayo.

"Friendly reminder lang kahit teacher mo ako. Umalis ka na dyan ngayon hangga't kaya mo pa." She said and walked away.

Napatulala na lang ako sa pinto.

I pulled out my phone from my pocket and dialed Aliah's number.

Her phone is unattended.

Sinubukan kong tawagan ulit pero hindi talaga siya sumasagot.

Napabuntong hinga na lang ako.

"E bakit ko nga naman siya kailangan tawagan?" Tanong ko sa sarili ko.

"Miss mo kasi." I flinched. I throw a death glare at Jens who's smiling at me.

"Alam mo napapa-isip na lang ako kung bakit nagkakaganyan ka sa kaniya." She said, her expression is unreasonable.

Hindi ko masabi kung ano bang gusto niyang sabihin.

"Nga pala, si ate Cleir tumawag tinanong kung sasabay ka raw ba sa kanya mag-dinner."

Bahagyang nabaling ako tingin ko sa screen ng cellphone ko.

"Sabihin mong pauwi na ako." Sagot ko sa kanya at nagsimula ng ayosin ang mga gamit ko para makauwi na.

"Okay, pasabay ako." She said as she walked away.

•••

Ilang araw na rin ang lumipas pero hindi pa rin umuuwi si Aliah.

I miss her

She's not answering my calls. I've texting her as well but I got no response at all.

Wala manlang hi or hello. Hindi ko manlang alam kung buhay pa ba siya.

"Puntahan ko kaya yung bahay niya." Bulong ko sa sarili ko.

Hindi ko manlang kasi alam kung nakauwi na siya o nandoon pa rin siya sa Cebu.

"Bwesit na buhay 'to."

"Kanina ka pa ganyan ah." Pabaling ang tingin ko kay Cleir.

We're here at the living room right now. Since it's Saturday night we decided to watch her favorite movie.

"Huwag mo na lang akong pansinin." Sagot ko sa kanya.

"Paanong hindi kita papapansinin e kanina ka pa ganyan?" Naiinis niyang giit.

"Oo na nga, tapos naman na tayong manood kaya lalabas muna ako." I reasoned out. She looked at me with doubtful expression but she nodded.

"Uwi ka ah." She said as she turn her eyes back to the television.

"Yes Ma'am." I chuckled a bit.

•••

I park my car not so far away from her place. Hindi ko bumaba dahil hindi ko alam kung nandyan ba siya o wala.

Maghihintay na lang ako kung may sign na nandyan siya.

Isang oras na halos ang lumipas pero wala pa rin.

"Umuwi na lang kaya ako." Sabi ko sa sarili ko.

Pero nakita kong lumabas ng gate si Shei. Tila nabuhayan ang loob ko. Dali dali akong bumaba sa kotse.

"Shei!" Tawag ko sa kanya. Nagulat naman siya at napahawak sa dibdib niya.

"Pres papatayin mo ba ako?" Hindi makapaniwalang tanong niya. Natawa naman ko sa reaction niya.

"OA." Pabirong sabi ko.

"Ano bang ginagawa mo dito?" Tanong niya habang nakatingin sakin ng may pagtataka.

"I eh.." napakamot ko sa ulo ko.

"Ano nga?" Medyo naiinis niyang tanong.

"Si Ali- I mean si Ma'am ba nandyan?" Tanong ko sa kanya.

"Si tita? Oo kakarating lang." She said.

I sighed in relief when she didn't notice the first part of my question.

"Ganun ba? Pwede ko ba siyang makausap saglit?" Tanong ko. Tila naguguluhan siya pero tumango na lang.

"Ikaw, pasok ka kung gusto mo kasi ako, pauwi na." Sabi niya sabay turo sa sasakyan na kakarating lang.

"Sige ingat ka." Sabi ko, ngumiti naman siya at umalis.

Natigilan ko saglit nang makita ko si Aliah na nakatayo sa balcony. Ramdam ko ang pagkabog ng dibdib ko.

"Tumahimik ka nga." Bulong ko.

I pulled out my phone and dialed her number.

Pinagmasdan ko siya at tila ba wala siyang balak sagutin ang tawag ko.

I felt a pang on my chest when she put back her phone in her pocket.

"Kita mo yan Miro, sinasadya niya." Natatawang sabi ko sa sarili ko.

'sakit mo naman mahalin'