Greek University

Chapter 15

I am having an eye to eye session with the ceiling. Still thinking of what happened earlier. I felt embarrassed and I looked like a fool and desperate woman. My heart aches because of frustrations and hatred.

Tumagilid ako at muling inisip ang nangyari kanina. There’s only one thing I’m sure about, I loathed the Gods even more right now. Napabalikwas ako ng bangon ng may kumatok sa pintuan ko. “Uhm pwede bang pumasok?” I didn't answered her and I summon my shadows to lock the door.

The doorknob twists but no one enters. Narinig ko ang malalim na pag buntong hininga sa kabilang pinto. “Okay I understand, I'm just checking up on you if you're fine. Pwede kang makipag usap sakin, Ade.” The tears that I've been stopping for so long suddenly crashed out. I covered my mouth to stop making a sound. All this tears just for stupid shit claiming.

Mas lalo akong yumupyop at umiyak ng walang kahit anong ginagawang ingay.

“If you're ready to talk to me, just knock on my door okay? Take a rest.” Narinig ko malalim niyang paghinga kasabay ng mga yabag papalayo sa pintuan. My tears is like a never ending stream of  water. Hindi ko mapigilan ang sarili ko na umiyak.

I've been acting tough, stern, and okay all the time, and this is the only time I cried like this. It feels like my whole existence got betrayed. I can feel the growing hate and madness inside my heart. And I don't plan to stop it.

The hopes that lingered at me earlier vanished and were replaced by hatred. There’s not enough words to describe how mad I am right now. Ang alam ko lang ay mas deep pa sa Tartarus ang galit ko ngayon. I would never get my hopes up again.

Dahil sa matinding pagod at pagiyak ay mabilis akong dinapuan ng antok.

Kinabukasan ay late na akong nagising. Paglabas ko ng pinto ay nagmamadaling tumakbo si Elo papunta sa akin. Nang makarating siya sa harap ko ay agad niya akong niyakap. Ilang segundo lang ang lumipas ay bigla kong narinig ang paghikbi niya at lumakas pa hanggang nagtunog baka na ang pagatungol niya. Hinagod ko ang likod niya para patahanin siya.

‘‘Shh tahan na, wag ka nang umiyak. Papangit ka niyan lalo.” Tumigil siya sa pagiyak at umalis sa pagkakayakap sakin kasabay ng pagtingin niya ng masama sa akin. Mahina naman akong natawa sa itsura niya, parang kanina lang ay iniiyakan ako tas ngayon ay halos gusto niya na akong patayin.

“Oh t-talaga ba, sige g-ganyan k-ka na h-ha.” Paputol putol ang salita niya dahil muli siyang humikbi. Napailing na lang ako at muli siyang niyakap. I know that she feels bad for me, after all she was the one who pushed me to enter this university to know the real me.

But I guess, fate doesn't want to be with me.

“Don't worry Elo, I'm fine. There's nothing to worry about.” Naramdaman ko ang mahigpit na pagyakap niya sa akin, para bang takot na humiwalay sa kanya. “Paano ako di m-magaalala sayo eh nilockan mo ko ng p-pinto kagabi huhu.” I remember my state at that time. I mentally sighed, I don't want her to see me in my vulnerable and pitiful state.

Nakakabawas ng angas.

I always want to look tough and brave in front of her, so she could always lean on me. Ayokong makita niya na mahina din ako, dahil wala siyang paghuhugutan ng lakas pag mahina siya. Ganoon ko siya kamahal bilang isang pamilya, she is the sister I'm forever thankful.

Matapos ang ilang minuto ay siya na ang umalis mula sa pagkakayakap sa akin at pinunasan ang mukha niya. Her face is messy and I'm shocked to see that her eyes has some black stuff.

“Hala anong nangyari sa mata mo Elo, bat maitim?” Nagtataka kong tinuro ang mata niya, mukha naman siyang nataranta at may kinuha sa bulsa niya. Maliit ito na salamin.